Hyn në një dhomë dhe menjëherë mendon se të gjithë po të shikojnë. Kontrollon rrobat, flokët, mënyrën si po ecën dhe madje edhe shprehjen e fytyrës. Edhe pse mund të duket sikur vëmendja e të tjerëve është te ne, në realitet kjo ndjenjë shpesh lidhet më shumë me mënyrën se si e perceptojmë veten.

Truri i njeriut ka prirje të mbivlerësojë se sa shumë vëmendje po marrim nga të tjerët. Kjo lidhet me atë që psikologët e quajnë “efekti i vëmendjes së tepërt” – prirja për të menduar se të tjerët po vërejnë shumë më tepër nga sjellja dhe pamja jonë sesa në të vërtetë.

Një arsye është se ne jemi personi për të cilin kemi më shumë informacion. E dimë nëse kemi bërë një gabim, nëse kemi veshur diçka ndryshe apo nëse ndihemi në siklet. Për këtë arsye, këto gjëra na duken shumë më të dukshme edhe për të tjerët.

Kjo ndjenjë shfaqet shpesh në situata ku ndihemi të pasigurt. Për shembull, kur duhet të flasim para një grupi, hyjmë në një ambient ku nuk njohim askënd ose bëjmë një gabim në publik. Në ato momente, vëmendja jonë përqendrohet te vetja dhe mund të krijohet përshtypja se edhe të gjithë të tjerët po bëjnë të njëjtën gjë.

Por njerëzit zakonisht janë shumë më të përqendruar te vetja sesa mendojmë. Ata mund të jenë duke menduar për problemet e tyre, për një bisedë që sapo kanë bërë, për pamjen e tyre apo për atë që duhet të bëjnë më pas.

Kjo nuk do të thotë se askush nuk na vëren. Natyrisht, njerëzit mund të vërejnë një veprim, një veshje apo një gabim. Por kjo nuk do të thotë se vazhdojnë të mendojnë për të. Shpesh, ajo që për ne duket si një moment shumë i rëndësishëm, për të tjerët kalon pa u vënë re pas pak sekondash.

Të kuptuarit e kësaj mund të na ndihmojë të ndihemi më të lirë në situata sociale. Jo çdo shikim është gjykim dhe jo çdo gabim është duke u vërejtur nga të gjithë. Shpesh, presioni më i madh që ndiejmë vjen nga mënyra se si e shohim veten, jo nga ajo që po mendojnë njerëzit përreth nesh.