Ka kujtime nga fëmijëria që mund të kenë ndodhur shumë vite më parë, por ende mund t’i kujtojmë me detaje: një dhomë, një erë, një zë, një lodër apo një pasdite të zakonshme.

Kjo lidhet me mënyrën se si truri formon dhe ruan kujtimet. Gjatë fëmijërisë, truri është ende në zhvillim dhe përvojat e reja kanë një rol të rëndësishëm në krijimin e lidhjeve të reja nervore. Përvojat që shoqërohen me emocione të forta mund të ruhen veçanërisht mirë.

Një kujtim nuk ruhet vetëm si një ngjarje. Bashkë me të mund të ruhen edhe emocionet, tingujt, aromat, pamjet dhe ndjesitë që kemi përjetuar në atë moment. Kjo është arsyeja pse një aromë ose këngë e dëgjuar pas shumë vitesh mund të na kthejë menjëherë te një periudhë e caktuar e fëmijërisë.

Edhe përsëritja ka rëndësi. Një vend ku kemi kaluar shumë kohë, një rutinë familjare apo një aktivitet që e kemi bërë shpesh mund të krijojë kujtime me shumë lidhje të ndryshme.

Por nuk do të thotë se çdo detaj që kujtojmë nga fëmijëria është domosdoshmërisht i saktë. Kujtesa nuk funksionon si një video që ruhet dhe luhet përsëri. Me kalimin e kohës, kujtimet mund të ndryshojnë dhe të ndikohen nga tregimet e të tjerëve, fotografitë dhe mënyra se si e kemi interpretuar një ngjarje më vonë.

Megjithatë, disa prej tyre mbeten jashtëzakonisht të gjalla. Sidomos ato që janë lidhur me emocione të forta, njerëz të rëndësishëm ose përvoja që kanë pasur kuptim të veçantë për ne.

Ndoshta prandaj një kujtim i vjetër ndonjëherë mund të duket sikur ka ndodhur dje.