Heshtja mes dy njerëzve mund të duket si diçka krejt e zakonshme, por në disa situata ajo krijon një ndjenjë të menjëhershme parehatie. Edhe kur nuk po ndodh asgjë negative, mendja fillon të kërkojë një shpjegim për atë qetësi.

Një nga arsyet lidhet me mënyrën se si njerëzit e perceptojnë komunikimin. Gjatë një bisede, ne presim një vazhdimësi të caktuar: një pyetje, një përgjigje, një koment ose një reagim. Kur kjo rrjedhë ndërpritet, heshtja mund të interpretohet si shenjë tensioni, mospajtimi ose mungesë interesi.

Situata bëhet edhe më e sikletshme kur dy njerëzit nuk njihen mirë. Në këto raste, mund të shfaqet shqetësimi se duhet patjetër të thuhet diçka për ta “shpëtuar” bisedën. Kjo është arsyeja pse shumë njerëz fillojnë të kërkojnë me nxitim një temë të re, edhe kur nuk kanë diçka të rëndësishme për të thënë.

Heshtja mund të ndihet ndryshe edhe në varësi të marrëdhënies. Mes miqve të afërt ose partnerëve, periudhat e heshtjes shpesh mund të jenë krejt të rehatshme. Kur ekziston besimi, nuk ka gjithmonë nevojë që çdo moment të mbushet me fjalë.

Në anën tjetër, në një marrëdhënie ku ka pasiguri ose konflikt të pazgjidhur, heshtja mund të perceptohet më intensivisht. Në këto raste, një pauzë e shkurtër mund të duket shumë më e gjatë dhe të shkaktojë ankth ose mendime të shumta.

Edhe mënyra se si e interpretojmë heshtjen ka rëndësi. Një person mund ta shohë atë si një moment pushimi, ndërsa tjetri mund ta interpretojë si refuzim apo ftohtësi. Pra, jo gjithmonë është vetë heshtja ajo që na bën të ndihemi keq, por kuptimi që i japim asaj.

Të mësuarit për ta toleruar heshtjen mund të ndihmojë në krijimin e bisedave më të natyrshme. Jo çdo pauzë kërkon të mbushet me fjalë. Ndonjëherë, një heshtje e shkurtër është thjesht një pjesë normale e komunikimit.