Të shohim jetën e njerëzve të tjerë dhe të mendojmë se ata po ecin më mirë se ne është diçka që pothuajse të gjithë e përjetojmë. Dikush ka një punë më të mirë, dikush tjetër ka blerë shtëpi, është martuar, ka udhëtuar më shumë ose duket sikur e ka jetën gjithmonë nën kontroll.

Krahasimi mund të na bëjë të harrojmë se po shohim vetëm një pjesë të jetës së tjetrit. Sidomos në rrjetet sociale, njerëzit zakonisht ndajnë momentet më të bukura, ndërsa vështirësitë, pasiguritë dhe dështimet mbeten jashtë fotografisë.

Kur krahasimi bëhet i vazhdueshëm, ai mund të ndikojë në vetëvlerësimin tonë. Në vend që të shohim atë që kemi arritur, fillojmë të përqendrohemi te ajo që na mungon. Arritjet tona mund të duken të vogla vetëm sepse dikush tjetër duket se ka arritur më shumë.

Por jeta nuk ka të njëjtin afat për të gjithë. Njerëzit nisin nga vende të ndryshme, kanë mundësi të ndryshme dhe përballen me rrethana që nuk mund t’i shohim gjithmonë. Prandaj, krahasimi i vazhdueshëm me të tjerët shpesh është një matje e padrejtë ndaj vetes.

Një mënyrë më e shëndetshme është ta kthejmë vëmendjen te rrugëtimi ynë. Në vend të pyetjes se ku janë të tjerët, mund të shohim se ku kemi qenë ne para një viti, çfarë kemi mësuar dhe cilat hapa kemi bërë përpara.

Ndonjëherë, ajo që na duhet nuk është të arrijmë më shumë se dikush tjetër, por të mësojmë ta vlerësojmë më shumë rrugën tonë.