Pse prindërit ndihen të detyruar të duken gjithmonë të përsosur?
Të jesh prind shpesh shoqërohet me një pritshmëri të heshtur: të dish gjithmonë çfarë të bësh, të kesh durim në çdo situatë dhe të mos gabosh. Në një shoqëri ku prindërimi shihet si përgjegjësi që duhet të përmbushet në mënyrë të përsosur, shumë prindër ndihen nën presion për t’u dukur sikur gjithçka e kanë nën kontroll.
Por pas kësaj nevoje për përsosmëri mund të fshihen lodhja, frika nga gjykimi dhe ndjenja e fajit.
Presioni për të qenë prind i përsosur
Rrjetet sociale kanë krijuar një hapësirë ku prindërit shohin vazhdimisht imazhe të familjeve të lumtura, shtëpive të rregulluara, ushqimeve të përgatitura në mënyrë të përsosur dhe fëmijëve që duket se sillen gjithmonë mirë. Edhe pse këto pamje nuk e tregojnë të gjithë realitetin, ato mund të krijojnë përshtypjen se prindërimi i mirë duhet të duket në një mënyrë të caktuar.
Krahasimi me prindërit e tjerë mund të sjellë pyetje si: A po bëj mjaftueshëm? A po e rris siç duhet fëmijën tim? A do të më gjykojnë nëse fëmija im qan, zemërohet ose nuk sillet sipas pritshmërive?
Frika nga gjykimi
Prindërit shpesh përballen me komente për mënyrën se si ushqejnë, disiplinojnë, veshin apo edukojnë fëmijët e tyre. Sidomos nënat mund të përjetojnë pritshmëri të forta për të qenë gjithmonë të pranishme, të durueshme dhe të gatshme për çdo nevojë të fëmijës.
Kjo mund t’i bëjë disa prindër të fshehin vështirësitë e tyre, në vend që të kërkojnë mbështetje.
Kur kujdesi shndërrohet në faj
Të gjithë prindërit lodhen, humbin durimin ose marrin vendime që më vonë do të donin t’i kishin trajtuar ndryshe. Problemi lind kur çdo gabim interpretohet si dëshmi se nuk janë prindër të mirë.
Një prind nuk ka nevojë të jetë i përsosur për t’i ofruar fëmijës siguri, dashuri dhe kujdes. Marrëdhënia ndërtohet edhe përmes riparimit pas konflikteve, kërkimit të faljes dhe gatishmërisë për të mësuar.
Prindërimi përtej imazhit
Të flasësh hapur për vështirësitë e prindërimit nuk do të thotë se nuk e do fëmijën. Përkundrazi, një shoqëri që u lejon prindërve të jenë të sinqertë për lodhjen, pasigurinë dhe gabimet e tyre mund të krijojë më shumë hapësirë për mbështetje dhe më pak për gjykim.
Prindërimi nuk është një performancë për t’u vlerësuar nga të tjerët. Është një marrëdhënie që ndërtohet çdo ditë, edhe në ato ditë kur asgjë nuk shkon sipas planit.