Kur jemi të stresuar, mund të vërejmë se frymëmarrja na ndryshon. Mund të marrim frymë më shpejt, më cekët ose të ndiejmë nevojën për të marrë papritur një frymë të thellë.

Kjo lidhet me mënyrën se si trupi reagon ndaj stresit. Kur truri e percepton një situatë si kërcënuese ose stresuese, aktivizohet sistemi nervor simpatik, i njohur edhe si pjesë e reagimit “lufto ose ik”. Zemra rreh më shpejt, muskujt tensionohen dhe frymëmarrja mund të përshpejtohet për ta përgatitur trupin për veprim.

Kur kjo ndodh, mund të fillojmë të marrim frymë më cekët dhe më shpejt. Për disa njerëz, kjo krijon ndjesinë se nuk po marrin mjaftueshëm ajër, edhe pse oksigjeni në gjak mund të jetë normal. Kjo është arsyeja pse trupi na shtyn të marrim një frymë më të thellë.

Frymëmarrja e ngadaltë dhe e thellë mund të ndihmojë në aktivizimin e sistemit nervor parasimpatik, i cili lidhet me qetësimin dhe rikthimin e trupit në gjendje pushimi. Kjo mund të ulë ritmin e zemrës dhe tensionin e muskujve dhe të na ndihmojë të ndihemi më të qetë.

Megjithatë, ndjenja e mungesës së ajrit nuk duhet t’i atribuohet gjithmonë stresit. Nëse vështirësia në frymëmarrje është e re, e fortë, përsëritet shpesh ose shoqërohet me dhimbje gjoksi, marramendje apo të fikët, duhet kërkuar vlerësim mjekësor.

Pra, fryma e thellë që marrim kur jemi të stresuar është pjesërisht mënyra e trupit për të rregulluar frymëmarrjen dhe për t’u kthyer drejt një gjendjeje më të qetë.