Fjalët bëhen pjesë e mënyrës si fëmija e sheh veten

Fëmijët mësojnë për veten edhe përmes reagimeve të të rriturve. Toni, shprehjet dhe mënyra si i korrigjojmë mund të ndikojnë në ndjenjën e sigurisë dhe aftësisë. Kjo nuk do të thotë se një fjali e gabuar e dëmton përgjithmonë vetëbesimin, por modelet e përsëritura të komunikimit kanë rëndësi.

Lavdëroni përpjekjen dhe sjelljen konkrete

Në vend të vlerësimeve të përgjithshme si ‘je më i miri’, provoni ‘e pashë sa shumë u përpoqe’ ose ‘më pëlqeu që kërkove ndihmë kur u vështirësove’. Kjo e ndihmon fëmijën të kuptojë çfarë bëri mirë dhe se aftësitë zhvillohen me praktikë. Lavdërimi duhet të jetë i sinqertë, jo i tepruar ose i përdorur për ta kontrolluar.

Kufij pa turpërim

Fëmijët kanë nevojë për kufij, por jo për etiketa si ‘je dembel’, ‘je i keq’ apo krahasime të vazhdueshme me vëllezërit, motrat dhe shokët. Është më e dobishme të veçojmë sjelljen nga identiteti: ‘Nuk është në rregull të godasësh’ në vend të ‘Ti je i keq’. Një kërkimfalje nga prindi kur e tepron tregon se gabimet mund të riparohen.

Dëgjimi është po aq i rëndësishëm sa të folurit

Kur fëmija shpreh frikë ose zhgënjim, pranimi i emocionit nuk do të thotë miratim i çdo sjelljeje. Mund të themi: ‘E kuptoj që je i zemëruar, por nuk mund të hedhësh lodrat’. Jepini kohë të shpjegohet dhe mundësi të marrë vendime të vogla të përshtatshme me moshën. Ndjenja se zëri i tij dëgjohet ndihmon autonominë.

Marrëdhënia ka më shumë rëndësi se fjalitë perfekte

Asnjë prind nuk komunikon gjithmonë në mënyrë ideale. Ajo që ndihmon është një marrëdhënie ku fëmija ndihet i respektuar, i dashur dhe i sigurt edhe kur gabon. Nëse konfliktet janë të shpeshta ose komunikimi është bërë shumë i vështirë, këshillimi familjar mund të jetë mbështetje e vlefshme.