Të gjithë kemi nevojë të ndihemi të pranuar, por për disa njerëz miratimi i të tjerëve bëhet një nevojë e vazhdueshme. Një vendim mund të duket i pasigurt derisa dikush tjetër ta aprovojë, ndërsa një kritikë e vogël mund të ndikojë shumë në mënyrën se si e shohin veten.

Kjo nevojë shpesh lidhet me mënyrën se si e ndërtojmë vlerësimin për veten. Kur besimi në vetvete është i brishtë, mendimi i të tjerëve mund të bëhet një lloj matësi për të përcaktuar nëse jemi mjaftueshëm të mirë, të suksesshëm apo të pranuar.

Edhe përvojat e hershme mund të ndikojnë. Një person që është rritur duke kërkuar vazhdimisht lavdërimin e prindërve ose duke ndier se duhet të jetë gjithmonë i përsosur, mund të mësojë ta lidhë vlerën e tij me reagimet e njerëzve përreth.

Rrjetet sociale e kanë bërë këtë nevojë edhe më të dukshme. Pëlqimet, komentet dhe numri i ndjekësve mund të krijojnë ndjesinë se mënyra se si reagojnë të tjerët ndaj nesh përcakton sa të vlefshëm jemi.

Kërkimi i miratimit nuk është gjithmonë diçka negative. Të dëgjojmë mendimet e njerëzve që i vlerësojmë dhe të marrim parasysh këshillat e tyre është pjesë normale e marrëdhënieve. Problemi shfaqet kur mendimi i të tjerëve bëhet më i rëndësishëm se mendimi ynë.

Me kalimin e kohës, ndërtimi i vetëbesimit mund të na ndihmojë të marrim vendime pa pasur nevojë për konfirmim të vazhdueshëm. Të kuptojmë se jo çdo zgjedhje duhet të pëlqehet nga të gjithë është një hap i rëndësishëm drejt një marrëdhënieje më të shëndetshme me veten.