Kur një person humbet një të afërm, përfundon një marrëdhënie, përballet me një sëmundje ose kalon një periudhë të vështirë, shumica prej nesh dëshirojmë ta ndihmojmë. Megjithatë, edhe me qëllimet më të mira, ndonjëherë themi ose bëjmë gjëra që, në vend se ta lehtësojnë dhimbjen, mund ta bëjnë personin të ndihet edhe më i vetmuar.

Psikologët theksojnë se ngushëllimi nuk ka të bëjë me gjetjen e fjalëve perfekte, por me praninë, dëgjimin dhe empatinë.

1. Të minimizojmë dhimbjen

Shprehje si:

• “Do të kalojë.”
• “Mos mendo më për këtë.”
• “Ka njerëz që janë edhe më keq.”

Edhe pse synojnë të japin shpresë, ato mund ta bëjnë personin të ndihet sikur emocionet e tij nuk po merren seriozisht. Dhimbja nuk krahasohet dhe secili e përjeton humbjen në mënyrën e vet.

2. Të përpiqemi ta “rregullojmë” situatën

Shpesh kemi ndjesinë se duhet të gjejmë një zgjidhje ose një përgjigje që do ta bëjë tjetrin të ndihet më mirë.

Por e vërteta është se jo çdo problem ka një zgjidhje të menjëhershme. Ndonjëherë, gjëja më e vlefshme që mund të bëjmë është të themi:
“Jam këtu për ty.”

3. Të flasim më shumë për veten sesa për personin tjetër

Kur dikush ndan dhimbjen e tij, është e zakonshme të përgjigjemi me:
“Edhe mua më ka ndodhur…”

Edhe pse kjo bëhet për të treguar mirëkuptim, biseda mund të zhvendoset pa dashje te përvoja jonë. Personi që po vuan ka nevojë të ndihet i dëgjuar, jo të krahasojë historinë e tij me të tjerët.

4. Të japim këshilla që nuk janë kërkuar

“Nëse do isha në vendin tënd…”
“Duhet të bësh këtë…”
“Harroje dhe ec përpara.”

Kur dikush është në dhimbje, zakonisht nuk ka nevojë për udhëzime, por për mirëkuptim. Këshillat e nxituara mund të krijojnë ndjenjën se ai duhet të “dalë” sa më shpejt nga gjendja emocionale.

5. Të kemi frikë nga heshtja

Shumë njerëz ndihen në siklet kur nuk dinë çfarë të thonë dhe fillojnë të flasin vetëm për të mbushur boshllëkun.

Por psikologët thonë se heshtja nuk është armiku. Të ulesh pranë dikujt, t’i mbash dorën ose thjesht të jesh i pranishëm mund të ketë më shumë vlerë sesa dhjetëra fjali.

6. Të vendosim afate për dhimbjen

“Kanë kaluar disa muaj, duhet ta kesh marrë veten.”
“Është koha të vazhdosh përpara.”

Nuk ekziston një afat i caktuar për pikëllimin. Disa njerëz kanë nevojë për javë, të tjerë për muaj ose vite për të mësuar të jetojnë me humbjen. Presioni për t’u “shëruar shpejt” mund ta bëjë personin të ndihet fajtor për emocionet e tij.

Çfarë mund të bëjmë në vend të kësaj?

Nuk është e nevojshme të gjejmë fjalët perfekte. Shpesh mjafton të tregojmë se jemi aty.

Mund të themi:

• “Më vjen shumë keq që po kalon këtë.”
• “Nuk e di çfarë të them, por jam këtu për ty.”
• “Si mund të të ndihmoj?”
• “Mund të flasësh me mua kur të ndihesh gati.”

Prania vlen më shumë se fjalët

Shumë njerëz kanë frikë se mos thonë gjënë e gabuar dhe për këtë arsye zgjedhin të mos thonë asgjë. Por mungesa e kontaktit mund të lëndojë më shumë sesa një fjali jo e përsosur.

Në fund, njerëzit rrallë kujtojnë fjalët e sakta që u janë thënë në momentet më të vështira. Ajo që mbetet në kujtesë është ndjenja se dikush ishte pranë tyre, i dëgjoi pa i gjykuar dhe nuk i la vetëm me dhimbjen e tyre.