Të punosh shumë shpesh shihet si shenjë përkushtimi. Orët e gjata, përgjigjet ndaj mesazheve edhe pas përfundimit të orarit dhe ndjenja se duhet të jemi gjithmonë të disponueshëm janë bërë pjesë e jetës së shumë njerëzve.

Por trupi nuk e njeh “punën e tepërt” si sukses. E njeh si stres.

Kur puna intensive dhe mungesa e pushimit zgjasin për një kohë të gjatë, organizmi mund të qëndrojë në një gjendje të vazhdueshme tensioni. Sistemi nervor aktivizohet më shpesh dhe hormonet e stresit, si kortizoli dhe adrenalina, mund të qëndrojnë të ngritura.

Në fillim, mund të duket thjesht si lodhje.

Por me kalimin e kohës, shenjat mund të bëhen më të dukshme.

Lodhje që nuk largohet edhe pas gjumit, vështirësi në përqendrim, dhimbje koke, tension në qafë dhe shpatulla, probleme me gjumin dhe irritim janë disa nga shenjat që mund të shfaqen kur trupi nuk po merr mjaftueshëm kohë për t’u rikuperuar.

Edhe gjumi mund të bëhet pjesë e problemit.

Kur punojmë deri vonë ose vazhdojmë të mendojmë për punën edhe pasi kemi dalë nga zyra, truri mund ta ketë më të vështirë të kalojë në gjendjen e pushimit. Mund të na marrë më shumë kohë të flemë ose të zgjohemi gjatë natës duke menduar për detyrat që na presin.

Mungesa e pushimit mund të ndikojë edhe në sistemin imunitar. Stresi kronik dhe gjumi i pamjaftueshëm mund ta dobësojnë aftësinë e organizmit për t’u përballur me sëmundjet.

Edhe zemra mund ta ndiejë.

Stresi kronik dhe orët e gjata të punës janë lidhur me rrezik më të madh për tension të lartë dhe probleme kardiovaskulare, veçanërisht kur shoqërohen me mungesë gjumi, pasivitet fizik, ushqyerje jo të rregullt dhe faktorë të tjerë të stilit të jetesës.

Por ndoshta një nga efektet më të rëndësishme është ai që nuk duket menjëherë: ndryshimi i mënyrës se si ndihemi.

Kur puna zë pothuajse të gjithë hapësirën e ditës, mund të humbasim dëshirën për gjërat që më parë na kënaqnin. Mund të bëhemi më të irrituar, emocionalisht të mpirë ose të ndihemi sikur po funksionojmë vetëm në “autopilot”.

Këtu mund të shfaqet edhe burnout-i, ose sindroma e djegies nga puna.

Burnout-i nuk është thjesht “jam i lodhur nga puna”. Përfshin një kombinim të rraskapitjes, distancimit ose cinizmit ndaj punës dhe ndjenjës se nuk po arrijmë më të jemi efektivë në atë që bëjmë.

Dhe shpesh problemi nuk është vetëm numri i orëve.

Edhe një punë me orar normal mund të jetë rraskapitëse nëse shoqërohet me presion të vazhdueshëm, mungesë kontrolli, pasiguri, konflikt ose pamundësi për t’u shkëputur pas përfundimit të orarit.

Prandaj, një pyetje e rëndësishme nuk është vetëm “Sa orë punoj?”

Por edhe:

“A kam kohë kur trupi dhe mendja ime nuk duhet të jenë në gatishmëri për punën?”

Sepse pushimi nuk është e kundërta e produktivitetit.

Është një nga kushtet që na lejon të vazhdojmë të funksionojmë.