Vdekja nuk është një moment ku çdo funksion i trupit ndalet menjëherë. Pas ndalimit të zemrës dhe frymëmarrjes, në trup vazhdojnë për pak kohë disa procese biologjike.

Në sekondat e para, zemra ndalon të pompojë gjak dhe qarkullimi i oksigjenit në trup ndërpritet. Truri është veçanërisht i ndjeshëm ndaj mungesës së oksigjenit, ndaj aktiviteti i tij fillon të ndryshojë shumë shpejt.

Brenda pak sekondash, personi zakonisht humbet vetëdijen sepse truri nuk po merr më oksigjen dhe glukozë të mjaftueshme. Megjithatë, qelizat nuk vdesin të gjitha në të njëjtin moment. Disa prej tyre mund të vazhdojnë aktivitetin për një periudhë të shkurtër edhe pasi zemra ka ndaluar.

Në minutat që pasojnë, mungesa e oksigjenit shkakton ndryshime gjithnjë e më të mëdha në qelizat e trurit dhe në organet e tjera. Pa rikthimin e qarkullimit të gjakut, dëmtimi bëhet progresivisht i pakthyeshëm.

Më pas fillojnë edhe ndryshimet fizike që lidhen me vdekjen: temperatura e trupit gradualisht bie, muskujt fillojnë të relaksohen dhe, më vonë, shfaqet rigor mortis, pra ngurtësimi i trupit.

Një detaj interesant është se “vdekja” nuk do të thotë se çdo qelizë e trupit ndalon së funksionuari në të njëjtën sekondë. Trupi është një sistem kompleks dhe qelizat e ndryshme reagojnë ndaj mungesës së oksigjenit në mënyra dhe ritme të ndryshme.

Pra, sekondat e para pas vdekjes janë një periudhë tranzicioni biologjik: zemra dhe frymëmarrja kanë ndaluar, vetëdija humbet shumë shpejt, ndërsa qelizat dhe organet gradualisht humbin funksionin e tyre.