Një arush prej pelushi, një batanije e vogël apo një kukull mund të bëhen shoqëruesit më të rëndësishëm të fëmijës. Ndonjëherë, lodra është aq e dashur sa fëmija dëshiron ta marrë me vete në kopsht, në udhëtim dhe madje edhe në shtrat. Kjo lidhje zakonisht është pjesë e natyrshme e zhvillimit emocional, jo një shenjë se fëmija është tepër i varur nga një objekt.

Një burim sigurie në një botë që ndryshon

Në psikologjinë e zhvillimit, objektet e tilla shpesh quhen “objekte kalimtare”. Ato mund t’i ndihmojnë fëmijët të përballojnë kalimet nga një situatë e njohur në një të panjohur: fillimin e kopshtit, një natë larg prindërve ose një ndryshim në rutinë. Lodra nuk e zëvendëson lidhjen me prindin; përkundrazi, mund të shërbejë si kujtesë e ngrohtësisë dhe sigurisë që fëmija përjeton pranë tij.

Pse pikërisht ajo lodër?

Nuk është domosdoshmërisht lodra më e shtrenjtë apo më e bukur ajo që bëhet e preferuar. Shpesh rëndësi kanë era, butësia, forma, kujtimet dhe fakti që lodra ka qenë e pranishme në momente qetësimi. Përsëritja e këtyre përvojave e bën objektin të parashikueshëm. Për një fëmijë të vogël, parashikueshmëria është veçanërisht qetësuese kur ende nuk i ka zhvilluar plotësisht aftësitë për të shprehur dhe rregulluar emocionet me fjalë.

A duhet ta kufizojmë këtë lidhje?

Zakonisht nuk ka nevojë t’ia marrim lodrën fëmijës me forcë ose ta turpërojmë pse e kërkon. Më e dobishme është të vendosen kufij të butë sipas situatës, për shembull që lodra të presë në çantë gjatë një aktiviteti. Nëse ekziston rreziku që të humbasë, prindërit mund të mendojnë për një kopje të ngjashme, megjithëse fëmija mund ta dallojë menjëherë ndryshimin.

Siguria dhe momentet kur duhet vëmendje

Për foshnjat nën 12 muaj, lodrat e buta, jastëkët dhe batanijet e lira nuk duhen vendosur në hapësirën e gjumit, për shkak të rrezikut të mbytjes. Te fëmijët më të rritur, kontrolloni që lodra të mos ketë pjesë të vogla që shkëputen. Nëse nevoja për lodrën shoqërohet me ankth shumë të fortë, pengon vazhdimisht aktivitetet e përditshme ose shfaqet bashkë me ndryshime të tjera të sjelljes, bisedoni me pediatrin ose psikologun e fëmijëve.

Lidhja me një lodër të caktuar shpesh është një mënyrë e vogël, por kuptimplotë, me të cilën fëmija ndërton ndjenjën e sigurisë. Pranimi i kësaj lidhjeje, krahas mbështetjes së vazhdueshme emocionale, mund ta ndihmojë të bëhet gradualisht më i pavarur.