Kafshimi i thonjve është një zakon i zakonshëm te fëmijët dhe në shumë raste fillon pa ndonjë arsye të veçantë. Disa fëmijë e bëjnë kur janë të përqendruar, të mërzitur, të lodhur ose thjesht nga zakoni.

Megjithatë, te disa fëmijë kafshimi i thonjve mund të shtohet gjatë periudhave të stresit ose ankthit. Ndryshime në familje, fillimi i kopshtit ose shkollës, konfliktet, frika apo situata të tjera të reja mund të ndikojnë në këtë sjellje.

Kur duhet të shqetësohen prindërit?

Nëse fëmija i kafshon thonjtë vetëm herë pas here dhe nuk dëmton gishtat, zakonisht nuk ka arsye për alarm. Por është mirë të kërkohet këshillë nga pediatri ose psikologu nëse:

• fëmija kafshon thonjtë deri në gjak ose krijon plagë;
• ka skuqje, ënjtje ose infeksione rreth thonjve;
• sjellja është shumë e shpeshtë dhe duket e pakontrollueshme;
• kafshimi shoqërohet me sjellje të tjera si tërheqja e flokëve, kruarja e lëkurës ose lëvizje të përsëritura;
• fëmija shfaq edhe ndryshime në gjumë, oreks, humor ose sjellje;
• zakoni po ndikon në përditshmërinë ose mirëqenien e tij.

Çfarë mund të bëjnë prindërit?

Qortimi, turpërimi ose ndëshkimi zakonisht nuk e zgjidh problemin dhe mund ta rrisë stresin e fëmijës. Në vend të kësaj, prindërit mund të përpiqen të vëzhgojnë kur ndodh më shpesh kafshimi dhe të flasin me fëmijën qetësisht.

Mund të ndihmojë edhe ofrimi i një aktiviteti tjetër për duart, mbajtja e thonjve të shkurtër dhe lavdërimi kur fëmija arrin ta shmangë sjelljen.

Në shumicën e rasteve, kafshimi i thonjve është një zakon kalimtar. Por kur shoqërohet me shenja të tjera të stresit ose shkakton dëmtime, është e rëndësishme të kërkohet ndihmë për të kuptuar çfarë po e nxit këtë sjellje.