Për shumë njerëz, mjaftojnë disa faqe të një libri dhe sytë fillojnë të rëndohen. Edhe nëse gjatë ditës nuk kanë qenë veçanërisht të lodhur, leximi duket sikur i çon menjëherë drejt gjumit.

Në fakt, nuk është domosdoshmërisht libri ai që na përgjum.

Kur lexojmë, zakonisht qëndrojmë në një pozicion të qetë për një kohë të gjatë. Trupi nuk është duke bërë aktivitet fizik dhe ritmi i frymëmarrjes dhe i lëvizjeve është më i ngadaltë. Nëse lexojmë në shtrat ose në një ambient me ndriçim të ulët, trupi merr edhe më shumë sinjale se është koha për t’u çlodhur.

Edhe vetë përqendrimi që kërkon leximi mund të luajë rol. Ndryshe nga rrjetet sociale, videot apo lojërat, leximi i një teksti kërkon përqendrim të vazhdueshëm dhe zakonisht ofron më pak stimulim të shpejtë. Pas një dite të gjatë, kjo qetësi mund ta bëjë më të dukshme lodhjen që tashmë e kemi.

Ndriçimi është një tjetër faktor.

Sidomos kur lexojmë në mbrëmje, drita e dobët i jep trupit sinjale se dita po përfundon. Në këto kushte, organizmi fillon të përgatitet për gjumë dhe rritet prodhimi i melatoninës, hormonit që ndihmon në rregullimin e ciklit gjumë-zgjim.

Por ekziston edhe një arsye shumë e thjeshtë: shpesh lexojmë pikërisht kur jemi tashmë të lodhur.

Nëse hapim një libër në orën 22:30, trupi mund të mos jetë duke thënë “libri më përgjum”, por “më në fund po më jep mundësinë të fle”.

Kjo është edhe arsyeja pse leximi para gjumit konsiderohet nga shumë njerëz një mënyrë e mirë për t’u shkëputur nga aktivitetet e ditës. Një rutinë e qetë leximi mund ta ndihmojë trupin të kalojë gradualisht nga zgjimi drejt gjumit.

Megjithatë, nëse ndihesh jashtëzakonisht i përgjumur sa herë që lexon, edhe gjatë ditës dhe pas një nate të mirë gjumi, mund të jetë një shenjë se nuk po fle mjaftueshëm ose se gjumi nuk është cilësor.

Pra, herën tjetër që libri të duket sikur është “ilaç për gjumë”, ndoshta nuk është faji i librit.

Ndoshta trupi thjesht po të kujton se ka nevojë për pushim.