Ne u themi njerëzve të flasin kur nuk janë mirë. U themi se nuk kanë pse t’i përballojnë gjërat vetëm, se të kërkosh ndihmë nuk është dobësi dhe se është në rregull të thuash “nuk po ia dal”.

Por kur vjen momenti për ta bërë vetë, gjithçka bëhet më e vështirë.

Shpesh preferojmë të themi “jam mirë” edhe kur nuk jemi. E shtyjmë një bisedë që e dimë se duhet ta bëjmë. Nuk kërkojmë ndihmë sepse mendojmë se problemi ynë nuk është aq i madh. Ose sepse kemi frikë se do të na gjykojnë.

Pse është kaq e vështirë?

Një nga arsyet është mënyra se si jemi mësuar ta shohim forcën. Që në fëmijëri, shumë prej nesh mësojnë të jenë të fortë, të mos ankohen dhe “t’ia dalin vetë”. Të kërkosh ndihmë mund të perceptohet si një pranim se nuk je në gjendje ta menaxhosh situatën.

Në një shoqëri që shpesh e vlerëson pavarësinë dhe qëndrueshmërinë, varësia nga dikush tjetër mund të na bëjë të ndihemi në siklet.

Por askush nuk është i pavarur gjatë gjithë kohës.

Ne kërkojmë ndihmë kur jemi të sëmurë fizikisht. Shkojmë te mjeku kur kemi dhimbje. Kërkojmë këshillë kur nuk dimë si ta zgjidhim një problem në punë. Por kur dhimbja është emocionale, rregullat duket se ndryshojnë.

“Do të më kalojë.”

“Ka njerëz që kanë probleme më të mëdha.”

“Nuk dua t’i shqetësoj të tjerët.”

“Duhet të jem më i fortë.”

“Po sikur të mendojnë se jam i dobët?”

Këto janë disa nga arsyet që mund ta mbajnë një person larg ndihmës që i nevojitet.

Ekziston edhe frika nga cenueshmëria. T’i thuash dikujt “kam nevojë për ty” do të thotë të tregosh një pjesë të vetes që ndoshta zakonisht përpiqesh ta fshehësh. Të pranosh se je i lodhur, i frikësuar, i mbingarkuar ose se nuk di çfarë të bësh më.

Dhe kjo mund të jetë e frikshme.

Sidomos në një kohë kur njerëzit shohin vazhdimisht versionet më të kuruara të jetës së të tjerëve. Në rrjete sociale, ne shohim suksesin, udhëtimet, familjet e lumtura, trupat e kuruar dhe karrierat që duken perfekte. Rrallë shohim pasigurinë, borxhet, konfliktet, netët pa gjumë apo momentet kur dikush nuk di çfarë të bëjë.

Kështu krijohet iluzioni se të gjithë të tjerët po ia dalin.

Vetëm unë jo.

Por ndoshta një nga problemet më të mëdha është se ne shpesh nuk dimë as si të kërkojmë ndihmë.

“Të lutem, më ndihmo” mund të duket si një fjali shumë e madhe. Prandaj ndonjëherë është më e lehtë të fillosh me diçka të vogël:

“Kam pasur disa ditë të vështira.”

“Nuk ndihem mirë kohët e fundit.”

“A mund të flasim pak?”

“Nuk kam nevojë për zgjidhje, vetëm dua që dikush të më dëgjojë.”

Kërkimi i ndihmës nuk do të thotë domosdoshmërisht se kemi arritur në pikën më të keqe. Në shumë raste, pikërisht kërkimi i hershëm i ndihmës mund të na pengojë të arrijmë atje.

Dhe ndoshta duhet të ndryshojmë edhe mënyrën se si reagojmë kur dikush na kërkon ndihmë.

Jo gjithmonë duhet të kemi një zgjidhje. Ndonjëherë mjafton të dëgjojmë pa gjykuar. Të mos e minimizojmë atë që tjetri po përjeton me një “do të kalojë”. Të mos krahasojmë dhimbjen e tij me problemet e dikujt tjetër.

Sepse kur dikush më në fund thotë “kam nevojë për ndihmë”, mund të ketë kaluar një kohë të gjatë duke u përpjekur të mos e thotë.

Ndoshta forca nuk është gjithmonë të vazhdosh vetëm.