Kur dikush tjetër na gudulis, truri nuk e di saktësisht se çfarë do të ndodhë dhe reagon ndaj prekjes si ndaj një stimuli të papritur. Kjo e bën ndjesinë më intensive dhe mund të shkaktojë të qeshura.

Por kur përpiqemi ta gudulisim veten, truri e parashikon lëvizjen para se të ndodhë. Ai e di ku do të prekim, me çfarë force dhe afërsisht kur. Për këtë arsye, truri e “zbeh” reagimin ndaj asaj prekjeje.

Një rol të rëndësishëm këtu ka truri i vogël (cerebellum), i cili ndihmon në parashikimin e pasojave të lëvizjeve tona. Kur lëvizja përputhet me atë që truri kishte parashikuar, ndjesia e gudulisjes bëhet shumë më e dobët.

Pra, problemi nuk është se nuk dimë të gudulisim veten. Thjesht truri ynë e di planin para nesh.