Të gjithë fëmijët përjetojnë frikëra dhe shqetësime gjatë rritjes. Ata mund të kenë frikë nga errësira, ndarja nga prindërit, shkolla apo situata të reja. Këto janë pjesë normale e zhvillimit. Megjithatë, kur shqetësimi bëhet i vazhdueshëm dhe fillon të ndikojë në jetën e përditshme, mund të bëhet fjalë për ankth.

Ankthi tek fëmijët nuk shfaqet gjithmonë në mënyrën që e imagjinojmë. Shpesh, ata nuk arrijnë të shprehin me fjalë atë që ndjejnë. Në vend të kësaj, ankthi mund të shfaqet përmes dhimbjeve të barkut, dhimbjeve të kokës, nervozizmit, vështirësive me gjumin apo refuzimit për të shkuar në shkollë.

Disa fëmijë bëhen më të tërhequr dhe shmangin situatat që i shqetësojnë, ndërsa të tjerë mund të reagojnë me shpërthime emocionale, të qara apo zemërim. Prindërit shpesh e interpretojnë këtë si sjellje të vështirë, kur në fakt mund të jetë një shenjë e ankthit.

Shkaqet mund të jenë të ndryshme. Ndryshimet e mëdha në jetë, presioni në shkollë, konfliktet familjare, përvojat stresuese apo edhe prirjet gjenetike mund të ndikojnë në zhvillimin e ankthit.

Ekspertët theksojnë se gjëja më e rëndësishme është që emocionet e fëmijës të mos minimizohen. Shprehje si “mos ki frikë” apo “nuk është asgjë” mund ta bëjnë fëmijën të ndihet i pakuptuar. Në vend të kësaj, është e rëndësishme ta dëgjojmë, ta sigurojmë se ndjenjat e tij janë të vlefshme dhe ta ndihmojmë të gjejë mënyra të shëndetshme për t’i përballuar ato.

Ankthi tek fëmijët është më i zakonshëm sesa mendohet. Kur njihet dhe trajtohet herët, fëmijët mund të mësojnë të menaxhojnë emocionet e tyre dhe të zhvillojnë aftësi që do t’u shërbejnë gjatë gjithë jetës.