Virusi i Nilit Perëndimor (West Nile virus) përhapet më së shpeshti te njerëzit përmes pickimit të një mushkonje të infektuar. Sipas mjekut Dukagjin Zeqiraj, infeksionet shfaqen kryesisht gjatë sezonit të mushkonjave, i cili fillon gjatë verës dhe vazhdon gjatë vjeshtës, zakonisht nga qershori deri në tetor. Numri i rasteve të diagnostikuara zakonisht arrin kulmin nga fundi i gushtit deri në fillim të shtatorit.
Shumica e njerëzve të infektuar me virusin e Nilit Perëndimor nuk zhvillojnë simptoma. Kur ato shfaqen, zakonisht fillojnë 2 deri në 6 ditë pas pickimit nga një mushkonjë e infektuar, megjithëse kjo periudhë mund të jetë më e gjatë, veçanërisht te personat me sistem imunitar të dobësuar.
Një pjesë e të infektuarve mund të zhvillojnë një sëmundje të lehtë, me simptoma të ngjashme me gripin, si temperaturë, dhimbje koke, dhimbje trupi dhe kyçesh, të vjella, diarre dhe skuqje të lëkurës. Shumica e personave me këtë formë të sëmundjes shërohen plotësisht, megjithëse lodhja dhe dobësia mund të vazhdojnë për disa javë ose edhe muaj.
Në raste më të rralla, virusi mund të shkaktojë sëmundje të rëndë që prek sistemin nervor qendror dhe mund të kërkojë shtrim në spital. Simptomat mund të përfshijnë temperaturë të lartë, dhimbje koke, ngurtësi të qafës, stupor, çorientim dhe dobësi muskulore. Sëmundja e rëndë mund të jetë kërcënuese për jetën, ndërsa shërimi mund të zgjasë disa javë ose muaj dhe disa pasoja neurologjike mund të jenë të përhershme.
Çdo person që jeton ose udhëton në një zonë ku qarkullon virusi është në rrezik për t’u infektuar. Megjithatë, rreziku për zhvillimin e një forme të rëndë rritet me moshën dhe te personat me disa sëmundje kronike ose sistem imunitar të dobësuar.
Mushkonjat infektohen kur ushqehen me gjakun e shpendëve të infektuar dhe më pas mund ta transmetojnë virusin te njerëzit përmes pickimit. Në raste më të rralla, virusi mund të transmetohet përmes transfuzionit të gjakut dhe transplantimit të organeve. Janë raportuar gjithashtu raste të rralla të transmetimit nga nëna te foshnja gjatë shtatzënisë, lindjes ose ushqyerjes me gji, si dhe raste të lidhura me ekspozimin profesional në laborator.
Mënyra më e mirë për të ulur rrezikun e infektimit është parandalimi i pickimeve të mushkonjave. Kjo mund të bëhet përmes përdorimit të repelentëve, veshjes së rrobave që mbulojnë sa më shumë pjesë të trupit dhe përdorimit të rrjetave në dritare dhe dyer. Gjithashtu, rekomandohet eliminimi i ujit të ndenjur rreth shtëpisë, pasi ai mund të shërbejë si vend për shumimin e mushkonjave.
Aktualisht nuk ka vaksina të licencuara ose barna specifike për parandalimin e virusit të Nilit Perëndimor te njerëzit.
Nëse një person zhvillon simptoma që mund të lidhen me infeksionin, veçanërisht pas ekspozimit ndaj mushkonjave në një zonë ku qarkullon virusi, duhet të kërkojë vlerësim mjekësor. Diagnostikimi bazohet në simptomat, historinë e ekspozimit dhe, kur është e nevojshme, në analizat laboratorike.
Nuk ka një ilaç specifik antiviral për trajtimin e virusit të Nilit Perëndimor. Antibiotikët gjithashtu nuk veprojnë kundër infeksioneve virale. Në rastet e lehta, trajtimi është kryesisht simptomatik dhe mund të përfshijë pushim, hidratim dhe barna të përshtatshme për temperaturën dhe dhimbjet.
Në zonat ku qarkullon edhe dengue, përdorimi i ibuprofenit dhe barnave të tjera anti-inflamatore josteroide duhet të shmanget derisa të përjashtohet dengue, për shkak të rrezikut të gjakderdhjes. Në rastet e rënda, pacientët mund të kenë nevojë për shtrim në spital dhe trajtim mbështetës, si lëngje intravenoze, kontroll të dhimbjes dhe kujdes të vazhdueshëm mjekësor.
Shumica e njerëzve që infektohen me virusin e Nilit Perëndimor besohet se zhvillojnë imunitet afatgjatë dhe zakonisht kanë mbrojtje nga një infeksion i përsëritur. Megjithatë, personat me sistem imunitar të dobësuar mund të mos zhvillojnë një përgjigje të fortë imunitare ndaj infeksionit fillestar ose mbrojtja e tyre mund të dobësohet me kalimin e kohës.
Edhe pse shumica e infeksioneve nuk shkaktojnë sëmundje serioze, format e rënda të virusit të Nilit Perëndimor mund të prekin trurin dhe sistemin nervor. Për këtë arsye, veçanërisht gjatë muajve kur aktiviteti i mushkonjave është më i lartë, mbrojtja nga pickimet mbetet masa kryesore për të ulur rrezikun e infektimit.
