Nata e parë që një fëmijë kalon pa prindërit mund të jetë emocionuese, por edhe e vështirë. Qoftë te gjyshërit, te një familjar i afërt apo gjatë një aktiviteti të organizuar, përgatitja ndihmon që ndarja të ndihet më e sigurt. Nuk ka një moshë të vetme kur çdo fëmijë është gati: rëndësi kanë përvoja, temperamenti dhe personi që do të kujdeset për të.
Filloni me njohjen e ambientit
Nëse fëmija nuk ka qëndruar më parë në atë shtëpi, vizitat e shkurtra gjatë ditës mund të ndihmojnë. Ai mund të luajë, të hajë ose të kalojë pak kohë me kujdestarin pa praninë e vazhdueshme të prindit. Besimi ndërtohet gradualisht, sidomos te fëmijët që e përjetojnë më fort ankthin e ndarjes.
Flisni qartë për planin
Shpjegojini me fjalë të thjeshta ku do të flejë, kush do të jetë me të dhe kur do të ktheheni. Për fëmijët e vegjël, koha mund të shpjegohet me ngjarje konkrete: “Do të flesh te gjyshja dhe do të vij të të marr pas mëngjesit.” Shmangni premtimet që nuk mund t’i mbani dhe largimin fshehurazi.
Ruani elementet e njohura
Një lodër e preferuar, pizhamet e zakonshme, një libër ose rituali i përditshëm i gjumit mund të krijojnë ndjesi vazhdimësie. Kujdestari duhet të dijë orarin e gjumit, ushqimet, alergjitë, barnat e nevojshme dhe mënyrat që zakonisht e qetësojnë fëmijën. Për foshnjat, duhet të ndiqen rregullat e gjumit të sigurt dhe të mos vendosen objekte të buta në hapësirën e gjumit.
Si të reagojmë ndaj mërzitjes?
Është normale që fëmija të thotë se do t’i mungoni. Pranojeni ndjenjën: “Edhe mua do të më marrë malli, por ti do të jesh me gjyshin dhe nesër takohemi.” Një përshëndetje e ngrohtë dhe e shkurtër zakonisht është më ndihmuese sesa kthimi i vazhdueshëm për ta qetësuar.
Çfarë nëse nuk shkon sipas planit?
Nëse fëmija është shumë i shqetësuar ose i sëmurë, plani mund të rishikohet. Qëllimi nuk është ta detyrojmë të kalojë natën larg prindërve me çdo kusht. Pas kthimit, bisedoni për përvojën pa e vlerësuar si “sukses” apo “dështim”. Çdo përvojë e sigurt mund të ndihmojë në ndërtimin gradual të vetëbesimit.
