Lindja e një fëmije shpesh përshkruhet si një nga momentet më të bukura në jetën e një familjeje. Por pas fotografive të para, urimeve dhe vizitave, fillon një realitet krejt tjetër: netët pa gjumë, lodhja fizike, pasiguria, përgjegjësitë e reja dhe përpjekja për t’u përshtatur me jetën si prind.

Për shumë nëna dhe baballarë, kjo periudhë bëhet edhe më e vështirë kur nuk kanë një rrjet mbështetës. Pa familjarë që mund të ndihmojnë, pa shërbime të qasshme për kujdesin ndaj fëmijëve dhe pa mbështetje të mjaftueshme nga institucionet, prindërit e rinj shpesh mbeten vetëm përballë një përgjegjësie që ndryshon tërësisht jetën e tyre.

Prindërimi nuk duhet të jetë përgjegjësi vetëm e dy personave

Në shoqërinë tonë, kujdesi për fëmijën ende shihet kryesisht si përgjegjësi e prindërve, ndërsa ndihma nga familja e gjerë shpesh konsiderohet e natyrshme. Megjithatë, jo të gjithë kanë mundësi ta kenë këtë mbështetje.

Disa prindër jetojnë larg familjeve të tyre, të tjerë nuk kanë prindër ose të afërm që mund t’i ndihmojnë, ndërsa disa përballen me marrëdhënie familjare që nuk ua mundësojnë këtë lloj mbështetjeje.

Në këto rrethana, edhe detyrat më të zakonshme, si përgatitja e ushqimit, blerjet apo një orë pushim, mund të kthehen në sfida të mëdha.

Barra emocionale e prindërimit

Përveç lodhjes fizike, prindërit e rinj përballen edhe me ndryshime të mëdha emocionale. Përgjegjësia për mirëqenien e një fëmije, frika se mos bëjnë diçka gabim dhe mungesa e kohës për veten mund të krijojnë stres dhe ndjenjë izolimi.

Nënat mund të përballen me presion të veçantë, sidomos kur prej tyre pritet të rikuperohen pas lindjes, të kujdesen për foshnjën, të mbajnë shtëpinë dhe, në të njëjtën kohë, të rikthehen në punë.

Edhe baballarët përjetojnë ndryshime emocionale dhe përgjegjësi të reja, por shpesh pritshmëritë shoqërore nuk u krijojnë hapësirë të flasin për vështirësitë e tyre.

Është e rëndësishme të kuptohet se vështirësitë gjatë prindërimit nuk nënkuptojnë mungesë dashurie ndaj fëmijës. Një prind mund ta dojë jashtëzakonisht shumë fëmijën e tij dhe njëkohësisht të ndihet i rraskapitur, i vetmuar ose i mbingarkuar.

A ofron shoqëria mbështetjen e nevojshme?

Prindërimi nuk është vetëm çështje private apo familjare. Ai lidhet drejtpërdrejt edhe me politikat publike dhe shërbimet sociale.

Qasja në çerdhe të përballueshme, pushimi prindëror, shërbimet shëndetësore pas lindjes, këshillimi psikologjik dhe programet për mbështetjen e familjeve janë disa nga mekanizmat që mund ta lehtësojnë këtë periudhë.

Kur këto shërbime mungojnë ose janë të vështira për t’u përballuar financiarisht, barra bie edhe më shumë mbi prindërit, veçanërisht mbi gratë.

Të kërkosh ndihmë nuk të bën prind më pak të mirë

Një nga problemet është edhe pritshmëria se prindërit duhet t’ia dalin vetë. Kjo krijon një kulturë ku lodhja normalizohet, vështirësitë heshten dhe kërkimi i ndihmës ndonjëherë shihet si dobësi.

Në realitet, mbështetja nuk është luks. Është nevojë. Një prind që ka mundësi të pushojë, të flasë me dikë dhe të marrë ndihmë praktike është më i përgatitur për t’u kujdesur edhe për fëmijën e tij.

Prandaj, pyetja nuk duhet të jetë vetëm se si duhet të kujdesen prindërit për fëmijët e tyre, por edhe kush kujdeset për prindërit?

Sepse pas çdo fëmije që ka nevojë për kujdes, është një prind që gjithashtu ka nevojë për mbështetje.