Sa herë e ke thënë ose menduar: “Nuk kam kohë”?

Nuk kam kohë të takohem me miqtë. Nuk kam kohë të merrem me veten. Nuk kam kohë të udhëtoj. Nuk kam kohë të pushoj. Dhe ndonjëherë, edhe kur më në fund kemi pak kohë të lirë, jemi aq të lodhur sa nuk dimë çfarë të bëjmë me të.

Puna është një pjesë e rëndësishme e jetës. Na siguron të ardhura, pavarësi dhe mundësinë për të ndërtuar një të ardhme. Për shumë njerëz, ajo është gjithashtu burim kënaqësie, identiteti dhe qëllimi.

Por çfarë ndodh kur puna fillon të marrë pothuajse gjithë hapësirën e jetës?

Në një shoqëri ku produktiviteti shpesh shihet si vlerë, të qenit i zënë është bërë pothuajse një simbol suksesi. “Jam shumë i zënë” tingëllon sikur po themi: kam rëndësi, kam përgjegjësi, po ec përpara.

Problemi është se të qenit vazhdimisht i zënë nuk do të thotë domosdoshmërisht të jesh produktiv.

Mund të kalojmë orë të tëra duke punuar dhe përsëri të kemi ndjesinë se nuk kemi bërë mjaftueshëm. E marrim punën me vete në shtëpi, kontrollojmë email-et pas orarit, përgjigjemi në mesazhe gjatë fundjavës dhe mendojmë për detyrat e nesërme edhe kur dita e punës ka përfunduar.

Teknologjia e ka bërë këtë edhe më të lehtë. Dikur, largimi nga zyra nënkuptonte edhe një shkëputje fizike nga puna. Sot, puna mund të jetë gjithmonë në xhepin tonë.

Një njoftim. Një email. Një mesazh nga kolegu. Një telefonatë.

Dhe kufiri mes “jam në punë” dhe “jam në jetën time” bëhet gjithnjë e më i paqartë.

Por ka edhe një tjetër problem: pushimi shpesh na bën të ndihemi në faj.

Kur nuk po punojmë, mund të mendojmë se duhet të ishim duke bërë diçka. Kur kemi një pasdite të lirë, mund të ndiejmë nevojën ta mbushim me detyra. Edhe pushimet ndonjëherë kthehen në një listë aktivitetesh që duhet t’i përfundojmë.

Sikur edhe pushimi duhet të jetë produktiv.

Në realitet, pushimi nuk është humbje kohe. Është pjesë e jetës.

Të kalosh kohë me njerëzit që do, të luash me fëmijët, të lexosh një libër, të dalësh për një kafe, të ecësh pa një destinacion të caktuar apo thjesht të mos bësh asgjë nuk janë gjëra që duhet t’i “meritosh” pasi ke punuar mjaftueshëm.

Puna duhet të jetë pjesë e jetës, jo e gjithë jeta.

Sigurisht, kjo nuk është gjithmonë një zgjedhje individuale. Për shumë njerëz, puna e gjatë është e lidhur me pagat e ulëta, pasigurinë ekonomike, kostot e jetesës dhe nevojën për të mbajtur familjen. Prandaj, të flasësh për “balancë punë-jetë” pa marrë parasysh kushtet ekonomike mund të jetë shumë e thjeshtë.

Megjithatë, pyetja mbetet:

Kur e fundit herë e ke pyetur veten nëse mënyra si po punon po të lejon të jetosh jetën që dëshiron?

Sepse në fund të fundit, puna është një mjet për të ndërtuar jetën.

Nuk duhet të bëhet arsyeja pse nuk kemi kohë ta jetojmë atë.