Një fëmijë që deri dje flinte pa vështirësi mund të fillojë papritur të kërkojë dritën ndezur, derën hapur ose praninë e prindit. Frika nga errësira është e zakonshme gjatë fëmijërisë, sidomos kur imagjinata zhvillohet dhe fëmijët ende po mësojnë të dallojnë plotësisht fantazinë nga realiteti. 

Pse shfaqet frika? 

Në errësirë, objektet e njohura mund të duken ndryshe dhe tingujt e zakonshëm mund të interpretohen si kërcënim. Përvoja të reja, histori të frikshme, video të papërshtatshme ose ndryshime në rutinë mund ta shtojnë pasigurinë. Intensiteti i frikës ndryshon nga një fëmijë te tjetri. 

Pranojeni ndjenjën, pa e ushqyer frikën 

Shprehjet “S’ka asgjë për t’u frikësuar” ose “Je i madh tash” mund ta bëjnë fëmijën të ndihet i pakuptuar. Një përgjigje më ndihmuese është: “Po e shoh që po frikësohesh. Jam këtu dhe do të të ndihmoj të ndihesh i sigurt.” Prindi mund të kontrollojë qetësisht dhomën, pa krijuar rituale të gjata që e forcojnë idenë se aty fshihet një rrezik. 

Rutinë e parashikueshme para gjumit 

Një orar i qëndrueshëm, një libër i qetë, një përqafim dhe një dritë e zbehtë nate mund të ndihmojnë. Kufizimi i përmbajtjeve frikësuese para gjumit është i dobishëm. Nëse fëmija kërkon vazhdimisht prindin, mund të provohet një afrim gradual drejt gjumit më të pavarur, pa e detyruar të përballet menjëherë me frikën më të madhe. 

Bisedoni gjatë ditës 

Është më e lehtë të flitet për frikën kur fëmija është i qetë. Mund të pyesni çfarë mendon se ndodh në errësirë dhe ta ndihmoni të dallojë hijet, tingujt dhe imagjinatën. Lojërat e buta me elektrik dore ose eksplorimi i dhomës me dritë të zbehtë mund ta bëjnë mjedisin më të njohur. 

Kur frika kërkon vëmendje shtesë? 

Nëse frika zgjat gjatë, përkeqësohet, shkakton mungesë të konsiderueshme gjumi ose ndikon në shkollë dhe aktivitetet ditore, konsultimi me pediatrin ose psikologun e fëmijëve mund të jetë i dobishëm. Mbështetja e qetë dhe e vazhdueshme e ndihmon fëmijën të ndërtojë siguri, jo turp për atë që ndien.