Të biesh në dashuri mund të duket si diçka që ndodh vetëm në zemër, por në të vërtetë është një proces i fuqishëm biologjik që nis në tru dhe prek pothuajse të gjithë trupin.

Kur na pëlqen dikush, truri fillon të aktivizojë sistemin e shpërblimit. Dopamina, një neurotransmetues i lidhur me kënaqësinë, motivimin dhe shpërblimin, luan një rol të rëndësishëm. Kjo mund të shpjegojë pse ndihemi veçanërisht mirë kur jemi pranë personit që na pëlqen dhe pse duam të kalojmë gjithnjë e më shumë kohë me të.

Por nuk është vetëm dopamina.

Në fazat e hershme të dashurisë mund të aktivizohen edhe adrenalina dhe noradrenalina. Këto substanca lidhen me reagimin e trupit ndaj eksitimit dhe emocionit. Për këtë arsye, kur shohim personin që na pëlqen, zemra mund të fillojë të rrahë më shpejt, pëllëmbët mund të djersiten dhe mund të ndiejmë një lloj tensioni ose energjie të papritur.

Po “fluturat në stomak”?

Edhe ato kanë një shpjegim biologjik. Kur jemi të emocionuar ose të stresuar pozitivisht, sistemi nervor simpatik ndryshon mënyrën se si funksionon trupi. Gjaku dhe energjia orientohen më shumë drejt muskujve dhe organeve që janë të rëndësishme për reagimin e menjëhershëm, ndërsa aktiviteti i sistemit tretës mund të ndryshojë. Rezultati mund të jetë ajo ndjesia karakteristike në stomak.

Një tjetër ndryshim interesant lidhet me mënyrën se si mendojmë.

Në fazat e hershme të dashurisë, personi që na pëlqen mund të zërë një pjesë të madhe të vëmendjes sonë. Mund ta gjejmë veten duke menduar vazhdimisht për të, duke rikujtuar biseda të vogla ose duke pritur me padurim një mesazh. Kjo lidhet pjesërisht me aktivizimin e sistemeve të trurit që lidhen me shpërblimin dhe motivimin.

Dashuria gjithashtu mund të ndikojë në gjumin dhe oreksin. Disa njerëz ndihen më energjikë, flenë më pak ose harrojnë të hanë kur janë në fazat e para të një lidhjeje. Të tjerë mund të përjetojnë të kundërtën. Reagimi ndryshon nga personi në person.

Me kalimin e kohës, ndërsa një lidhje bëhet më e qëndrueshme, rëndësi të veçantë mund të marrin oksitocina dhe vazopresina. Këto substanca janë të lidhura me lidhjen sociale dhe krijimin e afërsisë. Përqafimet, prekja dhe intimiteti mund të nxisin çlirimin e oksitocinës, e cila lidhet me ndjenjën e afërsisë dhe besimit.

Pra, dashuria nuk është thjesht një emocion romantik. Është një kombinim kompleks i aktivitetit të trurit, neurotransmetuesve, hormoneve dhe reagimeve të sistemit nervor.

Kjo është arsyeja pse kur biem në dashuri mund të ndihemi sikur kemi më shumë energji, zemra na rreh më shpejt dhe një person i vetëm mund të na pushtojë mendimet.

Me pak fjalë: kur bie në dashuri, nuk ndryshon vetëm zemra. Ndryshon mënyra se si truri dhe trupi yt reagojnë ndaj botës përreth.