Dalja me shoqeri, nje kafe pas punes, disa ore per vete apo edhe thjesht deshira per te qendruar vetem ne qetesi. Per shume prinder, keto momente qe dikur ishin pjese e zakonshme e jetes, pas lindjes se femijeve shoqerohen me nje ndjenje te vazhdueshme faji.
Edhe kur femijet jane ne kujdesin e nje personi te besuar, mendimet shpesh mbeten tek ata. A jane mire? A po u mungoj? A duhet te isha ne shtepi? Keto jane disa nga pyetjet qe mund t’i shoqerojne prinderit sa here qe vendosin te kalojne kohe larg femijeve.
Kjo ndjenje njihet shpesh si faji prinderor dhe mund te shfaqet ne forma te ndryshme, vecanerisht tek prinderit e femijeve te vegjel.
Nje nga arsyet lidhet me pritshmerite qe shoqeria krijon per prinderimin. Prinderit, e sidomos nenat, shpesh perballen me idene se duhet te jene vazhdimisht te pranishem, te disponueshem dhe te gatshem per t’iu pergjigjur cdo nevoje te femijeve. Keshtu, koha per veten mund te perceptohet gabimisht si egoizem apo si mungese perkushtimi.
Edhe rrjetet sociale mund ta forcojne kete ndjenje. Fotot dhe videot qe paraqesin familje gjithmone te lumtura, aktivitete te organizuara dhe prinder qe duken sikur e menaxhojne gjithcka pa veshtiresi, krijojne nje standard jorealist. Krahasimi me keto imazhe mund t’i beje prinderit te ndihen sikur nuk po bejne mjaftueshem.
Nderkohe, ndryshimi i madh qe sjell prinderimi ne identitetin dhe rutinen e nje personi mund ta beje me te veshtire gjetjen e nje ekuilibri mes rolit te prindit dhe nevojave personale.
A eshte e demshme te kalojme kohe larg femijeve?
Jo domosdoshmerisht. Kalimi i kohes larg femijeve, kur ata jane ne nje ambient te sigurt dhe nen kujdesin e nje personi te besuar, eshte pjese normale e jetes familjare.
Prinderit kane nevoje per pushim, shoqeri, interesa personale dhe kohe per te ruajtur edhe identitetin e tyre pertej rolit prinderor. Kjo nuk do te thote se i duan me pak femijet, por se edhe mireqenia e tyre ka rendesi.
Ne fakt, pushimi dhe kujdesi per veten mund t’i ndihmojne prinderit te kthehen ne perditshmeri me me shume energji dhe durim. Nje prind nuk duhet te jete i pranishem ne cdo moment te dites per te krijuar nje lidhje te sigurt dhe te dashur me femijen.
Si mund te menaxhohet ndjenja e fajit?
Hapi i pare eshte te kuptohet se ndjenja e fajit nuk do te thote domosdoshmerisht se prindi po ben dicka gabim. Eshte e rendesishme qe prinderit te mos e matin perkushtimin e tyre vetem me sasine e kohes qe kalojne me femijet, por edhe me cilesine e marredhenies qe ndertojne me ta.
Gjithashtu, ndarja e pergjegjesive me partnerin, familjaret apo personat e besuar mund ta beje me te lehte krijimin e momenteve per veten.
Nese ndjenja e fajit behet e vazhdueshme, shoqerohet me ankth ose i pengon prinderit te bejne aktivitete te zakonshme, biseda me nje psikolog mund te ndihmoje ne kuptimin dhe menaxhimin e saj.
Prinderimi nuk kerkon qe njeriu te heqe dore nga vetja. Femijet kane nevoje per prinder qe i duan, kujdesen per ta dhe jane emocionalisht te pranishem, por kjo nuk do te thote se prinderit duhet te harrojne nevojat e tyre personale.
