“Është xheloz sepse më do.” Kjo është një fjali që dëgjohet shpesh, por jo çdo sjellje që vjen nga xhelozia është shenjë kujdesi apo dashurie.
Një dozë e vogël xhelozie është një emocion njerëzor që mund të lindë nga pasiguria ose frika e humbjes. Por kur xhelozia fillon të kufizojë lirinë, të krijojë frikë ose të kontrollojë jetën e partnerit, ajo mund të shndërrohet në një sjellje jo të shëndetshme.
Kur një person kërkon vazhdimisht të dijë ku je, me kë po flet, kontrollon telefonin, mesazhet apo rrjetet sociale, kjo nuk është më thjesht kujdes. Është një përpjekje për të kontrolluar dhe për të ulur hapësirën personale të tjetrit.
Në një marrëdhënie të shëndetshme, është normale të kesh miq, interesa dhe kohë për veten. Por kur partneri të bën të ndihesh fajtor sepse kalon kohë me njerëz të tjerë, sepse komunikon me dikë apo sepse ke nevojë për hapësirën tënde, kjo mund të jetë shenjë e një dinamike jo të shëndetshme.
Shpesh xhelozia justifikohet me fjali si: “E bëj sepse të dua” ose “Jam kështu sepse kam frikë të të humbas”. Por dashuria nuk duhet të përdoret si arsye për kontroll, akuza apo sjellje që të bëjnë të ndihesh i/e kufizuar.
Xhelozia e vazhdueshme mund të ndikojë edhe në mënyrën se si një person e sheh veten. Dikush mund të fillojë të ndryshojë sjelljen për të shmangur debatet, të mendojë dy herë para se të bëjë gjëra normale dhe gradualisht të humbasë ndjenjën e pavarësisë.
Sigurisht, të ndjesh pasiguri ose një moment xhelozie është njerëzore. Dallimi qëndron në mënyrën se si përballemi me të. Në një marrëdhënie të shëndetshme, xhelozia shprehet përmes komunikimit: “Kam një pasiguri, dua të flasim.” Në një marrëdhënie jo të shëndetshme, ajo shfaqet si kontroll: “Duhet të ndryshosh që unë të ndihem mirë.”
Në fund, dashuria nuk matet me sa shumë dikush përpiqet të të mbajë afër, por me sa shumë të respekton edhe kur ti ke lirinë të jesh vetvetja. Një partner që të do nuk përpiqet të të kufizojë nga frika se do të të humbasë, por ndërton një marrëdhënie ku të dy ndiheni të sigurt dhe të respektuar.
