Mund të kalojmë një ditë të tërë duke punuar, duke iu përgjigjur mesazheve, duke kryer detyrat e shtëpisë, duke u kujdesur për familjen dhe duke zgjidhur dhjetëra gjëra të vogla, e megjithatë në fund të ditës të kemi ndjesinë se nuk kemi bërë mjaftueshëm.
Kjo ndjesi nuk do të thotë domosdoshmërisht se kemi qenë joefektivë. Shpesh lidhet me mënyrën se si e masim produktivitetin dhe me pritshmëritë që kemi vendosur ndaj vetes.
Një nga arsyet është se lista e detyrave nuk mbaron kurrë. Edhe kur përfundojmë disa punë, gjithmonë shfaqet diçka tjetër. Në vend që të ndiejmë kënaqësi nga ajo që kemi përfunduar, vëmendja jonë kalon menjëherë te ajo që ende mbetet pa bërë.
Edhe teknologjia luan një rol. Njoftimet, emailet dhe mesazhet na mbajnë në një gjendje të vazhdueshme reagimi. Mund të jemi fizikisht duke pushuar, por mendërisht ende duke menduar për punën, përgjigjet që duhet të japim apo detyrat e ditës së nesërme.
Rrjetet sociale mund ta forcojnë edhe më shumë këtë ndjesi. Aty shohim vazhdimisht njerëz që punojnë, udhëtojnë, ushtrohen, kujdesen për fëmijët, mësojnë aftësi të reja dhe ndërtojnë karrierë. Edhe pse shohim vetëm një pjesë të jetës së tyre, mund të krijojmë përshtypjen se të gjithë po bëjnë më shumë se ne.
Një tjetër faktor është kultura e produktivitetit. Shpesh na është mësuar se të jesh i zënë do të thotë të jesh produktiv dhe se pushimi duhet “merituar”. Si rezultat, edhe koha e lirë mund të shoqërohet me faj.
Në këtë mënyrë krijohet një rreth vicioz: punojmë më shumë, lodhemi më shumë dhe, kur lodhemi, bëhemi më pak të aftë për të vlerësuar atë që kemi bërë.
Ekspertët e shëndetit mendor shpesh theksojnë rëndësinë e ndarjes mes produktivitetit dhe vlerës personale. Vlera e një njeriu nuk përcaktohet nga numri i detyrave që arrin të përfundojë brenda një dite.
Ndonjëherë një ditë e mirë nuk është ajo në të cilën kemi bërë gjithçka. Mund të jetë thjesht një ditë në të cilën kemi bërë gjërat më të rëndësishme dhe i kemi dhënë vetes leje të pushojmë.
Të jesh vazhdimisht i zënë nuk do të thotë domosdoshmërisht se po ecim përpara. Ndonjëherë, të ndalosh për pak është pikërisht ajo që na ndihmon të kuptojmë se sa shumë kemi bërë tashmë.
