Kafshimi i thonjve është një sjellje e zakonshme te fëmijët dhe, në shumë raste, nuk është shenjë e ndonjë problemi serioz. Megjithatë, kur bëhet i shpeshtë ose i pakontrollueshëm, mund të tregojë se fëmija po përjeton emocione që nuk di ende t’i shprehë me fjalë.
Një nga arsyet më të zakonshme është stresi ose ankthi. Ndryshimet në rutinë, fillimi i çerdhes apo shkollës, konfliktet në familje, vështirësitë me shokët ose situata të tjera të reja mund të bëjnë që fëmija të kërkojë një mënyrë për t’u qetësuar. Kafshimi i thonjve mund të kthehet në një sjellje automatike që e ndihmon përkohësisht të çlirojë tensionin.
Por fëmija mund t’i kafshojë thonjtë edhe kur është i mërzitur, i përqendruar, duke parë televizor apo duke luajtur. Në këto raste, sjellja mund të jetë bërë thjesht zakon dhe fëmija mund të mos e kuptojë fare se po e bën.
Te disa fëmijë, kafshimi i thonjve mund të jetë pjesë e të ashtuquajturave sjellje të përsëritura të fokusuara te trupi, të cilat përfshijnë edhe kafshimin e buzëve ose prekjen e vazhdueshme të flokëve. Këto sjellje nuk nënkuptojnë automatikisht se fëmija ka një çrregullim.
Si duhet të reagojnë prindërit?
Qortimi, turpërimi ose ndëshkimi zakonisht nuk e zgjidh problemin dhe mund ta rrisë tensionin te fëmija. Në vend të kësaj, prindi mund të përpiqet të vërejë kur ndodh më shpesh kafshimi i thonjve: para gjumit, gjatë situatave stresuese, kur fëmija është i mërzitur apo kur është i përqendruar.
Mund të ndihmojë edhe t’i ofrohet fëmijës një mënyrë tjetër për t’i mbajtur duart të zëna, si vizatimi, plastelina, lodrat manipuluese ose aktivitete të tjera që i pëlqejnë.
Nëse fëmija i kafshon thonjtë deri në atë pikë sa shkakton plagë, gjakderdhje apo infeksione, ose nëse sjellja është shumë e shpeshtë dhe shoqërohet me ankth, probleme me gjumin apo ndryshime të tjera të dukshme në sjellje, mund të jetë e dobishme të flitet me pediatrin ose një psikolog fëmijësh.
Në shumë raste, kafshimi i thonjve është thjesht një zakon që kalon me kohën. Ajo që ka më shumë rëndësi është të kuptohet çfarë e nxit, në vend që fëmija të ndihet fajtor për të.
