Ardhja e një foshnjeje mund të jetë një gëzim i madh për familjen, por për fëmijën që deri atëherë ka qenë në qendër të vëmendjes mund të sjellë edhe pasiguri. Xhelozia, kërkesa për më shumë përqafime ose kthimi te sjellje më të hershme nuk nënkuptojnë se fëmija nuk e do motrën apo vëllain. Shpesh janë mënyra për të shprehur një ndryshim që ende nuk arrin ta kuptojë plotësisht.

Flisni me gjuhë që përputhet me moshën

Fëmijëve të vegjël u ndihmojnë shpjegimet konkrete: foshnja do të flejë shumë, do të qajë dhe do të ketë nevojë për ndihmën e të rriturve. Mos premtoni se do të kenë menjëherë një shok loje. Librat me ilustrime dhe fotografitë e fëmijës kur ishte foshnjë mund të krijojnë hapësirë për pyetje. Për fëmijët më të rritur, mund të flitet edhe për mënyrën si do të ndryshojë rutina.

Përfshijeni pa ia ngarkuar përgjegjësinë

Fëmija mund të zgjedhë një veshje, të ndihmojë me rregullimin e një këndi ose t’i këndojë foshnjës. Këto aktivitete duhet të jenë ftesë, jo detyrim. Shprehjet si “tani je i madh, duhet të kuptosh” mund t’i krijojnë presion të panevojshëm. Ai mbetet fëmijë dhe vazhdon të ketë nevojë për kujdes, lojë dhe vëmendje.

Ruani disa rituale të njohura

Një përrallë para gjumit, një shëtitje e shkurtër me prindin ose një mëngjes i përbashkët mund të kenë vlerë të madhe. Nëse është e mundur, ndryshimet e mëdha, si kalimi në shtrat tjetër apo fillimi i kopshtit, mos i planifikoni të gjitha në ditët rreth lindjes. Fëmija e përballon më lehtë një ndryshim kur disa pjesë të ditës mbeten të parashikueshme.

Takimi i parë dhe ditët pas lindjes

Gjatë takimit të parë, përpiquni që fëmija i madh të marrë një përshëndetje dhe përqafim pa u ndier i anashkaluar. Mos e detyroni ta puthë ose ta mbajë foshnjën. Në javët pas lindjes, kushtojini edhe pak kohë individuale, qoftë vetëm dhjetë minuta loje pa ndërprerje. Pranoni ndjenjat e tij: “E kuptoj që është e vështirë kur duhet të presësh”.

Siguria dhe pritshmëritë reale

Edhe kur fëmija i madh është shumë i dashur, nuk duhet lënë vetëm me foshnjën pa mbikëqyrje. Sjelljet e ashpra korrigjohen qetësisht dhe menjëherë, pa etiketuar fëmijën si “xheloz” apo “të keq”. Lidhja mes motrave dhe vëllezërve ndërtohet me kohë. Prindërit mund ta ndihmojnë këtë proces duke i dhënë secilit vendin dhe vëmendjen që i nevojitet.