Në një kohë kur jeta e të tjerëve është gjithmonë e dukshme përmes rrjeteve sociale, është e lehtë të fillojmë ta krahasojmë veten me njerëzit përreth nesh. Mund të krahasojmë pamjen, punën, të ardhurat, marrëdhëniet, sukseset apo edhe mënyrën se si e kalojmë kohën e lirë. Ndonjëherë, këto krahasime ndodhin pa e kuptuar, por me kalimin e kohës mund të ndikojnë në vetëbesimin dhe mënyrën se si e vlerësojmë jetën tonë.

Krahasimi me të tjerët është njerëzor, por nuk duhet të bëhet masa me të cilën e përcaktojmë vlerën tonë.

Pse e krahasojmë veten me të tjerët?

Njerëzit shpesh i përdorin të tjerët si pikë referimi për të kuptuar se ku ndodhen në jetë. Kjo mund të na ndihmojë të mësojmë, të motivohemi dhe të vendosim synime të reja. Megjithatë, krahasimi bëhet problematik kur na bën të ndihemi të papërshtatshëm ose sikur gjithmonë jemi prapa dikujt tjetër.

Rrjetet sociale mund ta përforcojnë këtë ndjenjë. Aty shohim shpesh momentet më të bukura, arritjet dhe sukseset e njerëzve, por jo domosdoshmërisht vështirësitë, pasiguritë apo përpjekjet që fshihen pas tyre. Kur e krahasojmë përditshmërinë tonë me versionin e përzgjedhur të jetës së dikujt tjetër, mund të krijojmë pritshmëri jorealiste për veten.

Si ndikon krahasimi i vazhdueshëm në mirëqenien tonë?

Kur fokusohemi vazhdimisht te ajo që të tjerët kanë arritur, mund të fillojmë t’i nënvlerësojmë përparimet tona. Edhe arritjet që dikur na kanë bërë të lumtur mund të na duken të vogla kur i krahasojmë me ato të dikujt tjetër.

Kjo mund të shoqërohet me pakënaqësi, zili, pasiguri dhe presion për të arritur më shumë, edhe kur nuk jemi të sigurt nëse ato synime përputhen me dëshirat tona. Në disa raste, krahasimi i vazhdueshëm mund të ndikojë edhe në marrëdhëniet me të tjerët, duke na bërë t’i shohim si rivalë në vend që t’i vlerësojmë për atë që janë.

Si mund ta zvogëlojmë krahasimin me të tjerët?

Të përqendrohemi te rrugëtimi ynë

Secili person ka rrethana, mundësi, përgjegjësi dhe ritëm të ndryshëm. Në vend që të pyesim veten pse nuk kemi arritur atë që ka arritur dikush tjetër, mund të reflektojmë mbi përparimin tonë: Çfarë kam mësuar? Çfarë kam përmirësuar? Cilat vështirësi kam arritur t’i tejkaloj?

Edhe hapat e vegjël kanë rëndësi, sidomos kur i shohim në kontekstin e jetës sonë.

Të bëhemi më të vetëdijshëm për përdorimin e rrjeteve sociale

Nëse vërejmë se disa profile na shkaktojnë vazhdimisht pasiguri ose pakënaqësi, mund të kufizojmë kohën që kalojmë duke i ndjekur. Mund të zgjedhim të shohim më shumë përmbajtje që na informon, na frymëzon ose na ndihmon të ndihemi mirë, pa na krijuar presion për të qenë dikush tjetër.

Qëllimi nuk është të shmangim çdo gjë që na sfidon, por të kuptojmë se si ndikon ajo që shohim në mënyrën si ndihemi.

Të përcaktojmë se çfarë do të thotë suksesi për ne

Suksesi nuk ka të njëjtën formë për të gjithë. Për dikë mund të jetë avancimi në karrierë, për dikë tjetër më shumë kohë me familjen, shëndeti, qetësia apo mundësia për të bërë diçka që e do.

Kur i përcaktojmë vetë prioritetet tona, bëhet më e lehtë të mos udhëhiqemi vetëm nga pritshmëritë e shoqërisë apo nga arritjet e njerëzve të tjerë.

Të praktikojmë mirënjohjen pa i mohuar vështirësitë

Të vërejmë gjërat që shkojnë mirë në jetën tonë mund të na ndihmojë të kemi një perspektivë më të ekuilibruar. Mund të kujtojmë njerëzit që na mbështesin, gjërat që kemi mësuar ose përparimet që kemi bërë.

Mirënjohja nuk do të thotë të pretendojmë se gjithçka është në rregull. Ajo na ndihmon të mos përqendrohemi vetëm te ajo që na mungon.

Të flasim me veten me më shumë mirësi

Shpesh, mënyra si i flasim vetes është më e ashpër sesa mënyra si do t’i flisnim një miku. Kur ndihemi prapa të tjerëve, mund të ndalemi dhe të pyesim veten: A do t’ia thosha këtë një personi që e dua? A po e gjykoj veten pa i marrë parasysh rrethanat e mia?

Të tregojmë mirëkuptim ndaj vetes nuk do të thotë të heqim dorë nga përmirësimi. Përkundrazi, na lejon të ecim përpara pa e lidhur vlerën tonë personale me çdo sukses apo dështim.

Kur krahasimi bëhet barrë emocionale

Nëse krahasimi me të tjerët po ndikon vazhdimisht në humorin, vetëbesimin, marrëdhëniet ose jetën e përditshme, është e rëndësishme të mos e shpërfillim këtë ndjenjë. Biseda me një person të besuar ose me një profesionist të shëndetit mendor mund të na ndihmojë të kuptojmë më mirë burimin e pasigurisë dhe të zhvillojmë mënyra më të shëndetshme për ta përballuar atë.

Nuk kemi nevojë të arrijmë gjithçka që arrijnë të tjerët për të pasur një jetë me vlerë. Mund të frymëzohemi nga suksesi i tyre pa e përdorur atë si dëshmi se ne nuk po bëjmë mjaftueshëm.

Në fund, qëllimi nuk është të mos krahasohemi kurrë me askënd, por të mos lejojmë që krahasimi të na largojë nga vetja, dëshirat dhe përparimi ynë. Secili ka rrugëtimin e vet dhe nuk është e nevojshme që të gjithë të arrijmë të njëjtat gjëra në të njëjtën kohë.