Në shumë familje, shqetësimet emocionale nuk diskutohen. Trishtimi mund të quhet “fazë”, ankthi “teprim”, ndërsa lodhja emocionale shpesh kalon me një “do të të kalojë”. Kjo heshtje mund të vazhdojë për vite dhe të kalojë nga një brez te tjetri.

Artikulli mund të fokusohet te pyetja sociale: çfarë ndodh kur njerëzit nuk ndihen të lirë të flasin për atë që po përjetojnë brenda familjes?

Mund ta ndërtosh rreth disa situatave konkrete:

• Prindërit që nuk dinë si të flasin me fëmijët për emocionet.
• Fëmijët që mësohen të mos “ankohen” dhe t’i mbajnë problemet për vete.
• Burrat që rriten me idenë se shprehja e emocioneve është dobësi.
• Gratë që mbajnë mbi vete ngarkesën emocionale të të gjithë familjes.
• Familjet që flasin për suksesin, shkollën dhe paratë, por jo për mënyrën se si ndihen.
• Të rriturit që kuptojnë vetëm më vonë se disa probleme të fëmijërisë nuk ishin “normale”.

Një kënd shumë i mirë për artikullin

Mund ta nisësh me një histori personale:

“Në shtëpinë tonë nuk flitej për këto gjëra.”

Pastaj të tregosh historinë e një personi që është rritur në një familje ku emocionet nuk diskutoheshin. Për shembull, një vajzë që kur ishte fëmijë nuk i tregonte prindërve kur ishte e frikësuar, sepse e dinte se përgjigjja do të ishte “mos u bëj merak”. Sot, si e rritur, e ka të vështirë të kërkojë ndihmë ose të shprehë nevojat e veta.

Pastaj kalon te ekspertët: psikologë, sociologë ose terapistë familjarë, për të shpjeguar pse krijohet kjo kulturë e heshtjes dhe çfarë pasojash mund të ketë.