Sindroma e Sjogren është një sëmundje autoimune e cila mund të shfaqet çdo moshë. Por është më e zakonshme tek gratë e moshuara. Por është më e zakonshme tek gratë e moshuara. Shumë pacientë zhvillojnë sindromën Sjögren si një ndërlikim i një sëmundje tjetër autoimune, siç është artriti rheumatoid, lupusi eritematoz sistemik, sklerodermia etj.
Simptomat ndryshojnë sipas llojit dhe intensitetit të tyre, por shumë njerëz me sindromën Sjögren, janë në gjendje të jetojnë jetë normale.
Shumica e trajtimit për sindromën Sjögren ka për qëllim lehtësimin e simptomave të syve dhe gojës së thatë, parandalimin dhe trajtimin e komplikimeve afatgjate siç janë infeksionet dhe sëmundjet e dhëmbëve. Trajtimet shpesh nuk eliminojnë plotësisht simptomat e thatësisë.
Shumica e pacientëve me sindromën e Sjögren mbeten të shëndetshme, por disa komplikime të rralla janë përshkruar, duke përfshirë një rrezik të rritur për kancer të gjëndrave limfatike (limfoma). Kështu, kujdesi i rregullt mjekësor dhe përcjellja është e rëndësishme për të gjithë pacientët.
Në Shtetet e Bashkuara, sindroma Sjögren vlerësohet të jetë çrregullimi i dytë më i zakonshëm reumatologjik, pas lupusit eritematoz sistemik. Sindroma Sjögren prek 0.1-4% të popullsisë. Kjo gamë e gjerë, pjesërisht, pasqyron mungesën e kritereve uniforme të diagnostikimit. Ndërkombëtarisht, studimet krahasuese midis grupeve të ndryshme etnike kanë sugjeruar që sindroma Sjögren është një sëmundje homogjene, që ndodh në të gjithë botën me mbizotërim të ngjashëm dhe prek 1-2 milion njerëz.
Raporti femër-mashkull i sindromës Sjögren është 9:1. Sindroma Sjögren mund të prekë individë të çdo moshe por është më e zakonshme tek njerëzit e moshuar. Fillimi zakonisht ndodh në dekadën e katërt deri në të pestën e jetës.
Fenotipi sistematik i sindromës primare Sjögren është i ndikuar fuqimisht nga faktorët personalë (p.sh., mosha, gjinia, përkatësia etnike, vendbanimi etj.)
Rreth gjysma e pacientëve gjithashtu kanë artrit reumatoid ose sëmundje të tjera të indit lidhet, siç janë lupusi eritematoz sistemik, miopatitë inflamatore, sklerodermia, sindroma antifofolipidike.
Në fillim të viteve 1900, mjeku suedez Henrik Sjögren (SHOË-gren) përshkroi për herë të parë një grup grash, të cilat vuanin nga artriti kronik i të cilit shoqërohej me sy të thatë dhe gojë të thatë. Sot, reumatologët dinë më shumë për sindromën që është emëruar sindroma Sjögren dhe – më e rëndësishmja për pacientët – mund të ofrojnë këshilla se si të jetojnë me të.
Cilat janë format e sindromës Sjögren?
Sindroma Sjögren në bazë të shkaktarit ndahet në:
Sindromi “Primar” Sjögren ndodh në njerëz me pa sëmundje tjetër reumatike.
Sindromi “Sekondar” Sjögren ndodh tek njerëzit që kanë një sëmundje tjetër reumatike, më shpesh lupus eritematoz sistemike dhe artritin reumatoid. herë pas here mund të ngatërrohet me një sindromë të përshkruar rishtazi, sëmundje IGG4.
Cilat janë disa nga ndërlikimet e saj?
Shumica e ndërlikimeve të sindromës së Sjögren ndodhin për shkak të uljes së prodhimit të lotëve dhe pështymës. Pacientët me sy të thatë janë në rrezik të rritur për infeksione rreth syrit dhe mund të kenë dëmtime në kornean e tyre. Goja e thatë mund të shkaktojë një rritje të prishjes së dhëmbëve, gingivitit (pezmatimit të mishrave të dhëmbëve) dhe infeksioneve të papillave në gojë (fryrje) që mund të shkaktojnë dhimbje dhe djegie. Disa pacientë kanë episode të ënjtjes së dhimbshme në gjëndrat e pështymës rreth fytyrës.
