Një sulm paniku mund të shfaqet papritur dhe të jetë shumë i frikshëm. Zemra rreh fort, frymëmarrja ndryshon, mund të ndjeni marramendje, djersitje ose një ndjesi sikur diçka e keqe po ndodh. Edhe pse simptomat janë reale dhe intensive, ato shkaktohen nga aktivizimi i menjëhershëm i sistemit të alarmit të trupit.

Gjatë një sulmi paniku, truri e percepton një situatë si kërcënuese, edhe kur nuk ekziston një rrezik real. Si përgjigje, aktivizohet sistemi nervor simpatik, pjesë e mekanizmit “lufto ose ik”.

Trupi çliron hormone si adrenalina, të cilat përgatisin organizmin për reagim të shpejtë. Zemra fillon të rrahë më shpejt për të dërguar më shumë gjak te muskujt. Për këtë arsye mund të ndjeni palpitacione ose rrahje të forta të zemrës.

Frymëmarrja mund të bëhet më e shpejtë dhe më e cekët. Nëse kjo vazhdon, niveli i dioksidit të karbonit në gjak mund të ulet dhe të shkaktojë marramendje, mpirje ose ndjesi shpimi gjilpërash në duar dhe këmbë.

Mund të shfaqen edhe djersitje, dridhje, ndjesi nxehtësie ose të ftohti, shtrëngim në gjoks, të përziera dhe parehati në stomak.

Një nga simptomat më të frikshme mund të jetë ndjesia e humbjes së kontrollit, e çrealizimit ose frika se po ndodh diçka shumë e rrezikshme. Këto ndjesi mund ta shtojnë edhe më shumë frikën, duke krijuar një cikël ku simptomat fizike ushqejnë ankthin dhe ankthi i përforcon simptomat.

Një sulm paniku zakonisht arrin kulmin brenda disa minutash dhe më pas fillon të qetësohet. Pas tij, personi mund të ndihet i lodhur ose i rraskapitur.

Është e rëndësishme të mos supozohet automatikisht se çdo dhimbje gjoksi, vështirësi në frymëmarrje ose rrahje të forta zemre janë sulm paniku. Sidomos nëse simptomat janë të reja, të forta ose të pazakonta, duhet kërkuar vlerësim mjekësor për të përjashtuar shkaqe të tjera.

Një sulm paniku mund të jetë shumë intensiv, por vetë ndjesia e rrezikut nuk do të thotë domosdoshmërisht se trupi është në rrezik.