Në rrjetet sociale, njerëzit zakonisht nuk e shfaqin të gjithë jetën e tyre. Shfaqin udhëtimet, darkat, sukseset, ditëlindjet, shtëpitë e bukura, momentet familjare dhe ditët kur ndihen mirë. Problemet, pasiguritë, konfliktet dhe ditët e zakonshme shpesh mbeten jashtë kornizës.

Kjo krijon një paradoks: ne e krahasojmë jetën tonë reale me versionin e përzgjedhur të jetës së dikujt tjetër.

Një person mund të shohë vazhdimisht fotografi të miqve që udhëtojnë, çifteve që duken të lumtura, njerëzve që blejnë shtëpi apo ndërrojnë makina dhe të krijojë përshtypjen se të gjithë po ecin përpara, përveç tij. Në realitet, ai sheh vetëm disa sekonda ose fotografi të zgjedhura nga një ditë, javë apo vit i dikujt tjetër.

Krahasimi nuk ndodh vetëm me të panjohurit. Shpesh ndodh me miqtë, familjarët, kolegët dhe njerëzit me të cilët jemi rritur. Kjo mund ta bëjë edhe më të fortë ndjesinë se “duhet të isha më larg në jetë”.

Rrjetet sociale kanë ndryshuar edhe mënyrën se si e përkufizojmë suksesin. Një martesë, një udhëtim, një promovim, një trup i caktuar, një shtëpi apo një mënyrë jetese mund të shndërrohen në standarde me të cilat matim veten dhe të tjerët.

Por ekziston edhe ana tjetër. Për shumë njerëz, rrjetet sociale mund të krijojnë ndjenjën e komunitetit, t’i ndihmojnë të gjejnë njerëz me përvoja të ngjashme dhe t’u tregojnë se nuk janë të vetmit që po përballen me vështirësi.

Prandaj, problemi nuk është domosdoshmërisht ajo që shohim, por mënyra se si e interpretojmë atë që shohim.

Një fotografi nuk tregon një marrëdhënie të tërë. Një postim për suksesin nuk tregon rrugën deri aty. Dhe një profil i kuruar nuk është një pasqyrë e plotë e jetës së një personi.

Për një artikull më të fortë, do të ishte interesante të intervistoje një psikolog për krahasimin social dhe një person që tregon se si rrjetet sociale kanë ndikuar në mënyrën se si e sheh veten ose jetën e të tjerëve.