Shumë njerëz kanë të njëjtën ndjesi: kur ishim fëmijë, verat dukeshin të pafundme dhe pritja për ditëlindjen e radhës zgjaste një përjetësi. Sot, megjithatë, muajt dhe vitet duket sikur kalojnë sa hap e mbyll sytë. Por pse ndodh kjo?

Shkencëtarët besojnë se një nga arsyet lidhet me mënyrën se si truri e percepton kohën. Për një fëmijë 10-vjeçar, një vit përfaqëson 10 për qind të gjithë jetës së tij. Për një person 50-vjeçar, i njëjti vit është vetëm 2 për qind e jetës së kaluar. Kjo bën që periudhat kohore të duken relativisht më të shkurtra me kalimin e moshës.

Një tjetër faktor lidhet me rutinën. Kur jemi fëmijë, pothuajse çdo ditë sjell përvoja të reja: shkolla, miqtë, lojërat dhe zbulimet e para. Truri i kushton më shumë vëmendje këtyre ngjarjeve dhe krijon më shumë kujtime. Si të rritur, ditët shpesh bëhen më të ngjashme me njëra-tjetrën. Kur shikojmë pas, kemi më pak kujtime të veçanta për t’i dalluar muajt apo vitet, duke krijuar përshtypjen se koha ka kaluar shumë shpejt.

Studiuesit thonë se edhe perceptimi ynë për kohën ndryshon me moshën. Truri përpunon informacionin ndryshe dhe ka tendencë të fokusohet më pak te detajet e reja sesa gjatë fëmijërisë. Për këtë arsye, periudhat kohore mund të duken më të shkurtra.

Lajmi i mirë është se ka mënyra për ta ngadalësuar këtë ndjesi. Të provosh aktivitete të reja, të udhëtosh, të mësosh një aftësi të re apo thjesht të ndryshosh rutinën e përditshme mund ta bëjnë trurin të krijojë më shumë kujtime. Dhe sa më shumë kujtime të veçanta të krijojmë, aq më e pasur dhe më e gjatë duket koha kur e shikojmë pas.

Ndoshta koha nuk po ecën vërtet më shpejt. Ndoshta është mënyra se si truri ynë e regjistron jetën që ndryshon ndërsa rritemi.