Ka shumë mite për njerëzit me Sindromë Down. Këto Mite lindin kryesisht për dy arsye:

1. vet sindroma ka ndryshuar thelbësisht (për mirë) me shkatërrimin e institucioneve çnjerëzore ku dikur njerëzit me Sindromë Down nuk kishin mundësi të jetonin, dhe

2. mungesa e hulumtimeve mjekësore dhe shkencore e vështirëson të marrim informacione të sakta dhe të përditësuara për njerëzit me Sindromë Down.

Lidhur me këtë temë, Fondacioni Global për Sindromën Down (GLOBAL) shprehet se është i përkushtuar në korrigjimin e keqkuptimeve dhe me kalimin e kohës, në sigurimin e fondeve për kërkime që do të trajtojnë më mirë çështjet mjekësore dhe njohëse të lidhura me këtë gjendje.

Mite dhe realitete të zakonshme

Mit: Vetëm prindërit e moshuar kanë fëmijë me Sindromë Down.

Realiteti: Sipas kërkimeve të Qendrës për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve (CDC), rreth 80% e fëmijëve me Sindromë Down lindin nga gra të moshës nën 35 vjeç. Kërkimet tregojnë se shanset për të pasur një fëmijë me Sindromë Down rriten me moshën por gratë e reja lindin më shumë fëmijë, prandaj lindin më shumë nga fëmijët me këtë sindromë nëm moshat më të reja.

Mit: Një fëmijë me Sindromë Down do të prishë martesën.

Realiteti: Një studim i fundit nga Qendra Kennedy në Vanderbilt, botuar në revistën e Shoqatës Amerikane të Aftësisë Intelektuale, tregon se norma e divorcit është më e ulët në familjet me fëmijë me Sindromë Down. Studimi ishte nga më të mëdhenjtë që janë bërë dhe përfshiu 647 familje.

Mit: Një fëmijë me Sindromë Down ndikon negativisht tek motrat ose vëllezërit.

Realiteti: Studimet nuk konfirmojnë që një fëmijë me Sindromë Down ka ndikim negativ te motrat apo vëllezërit. Për shembull, një studim në Journal of Intellectual Disability Research nuk gjeti efekte negative afatgjata për motrat apo vëllezërit. Disa profesionistë të shëndetit mendor theksojnë se përfitimet psikologjike mund të jenë rritur tolerancë, më shumë dhembshuri dhe vetëdijesim në motrat/vëllezërit.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down vdesin herët.

Realiteti: Jetëgjatësia mesatare për një person me Sindromë Down është afër 60 vjeç. Disa kanë jetuar deri në 80 vjeç. Është e vërtetë që njerëzit me Sindromë Down zakonisht nuk jetojnë aq gjatë sa të tjerët, por statistikat tregojnë ndryshime sipas komuniteteve. Për shembull, në komunitetin afro-amerikan në SHBA jetëgjatësia mesatare për ata me Sindromë Down është vetëm 35 vjet, një shifër alarmuese që kërkon vëmendjen e shtetit dhe komunitetit shkencor.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down nuk mund të ecin apo të luajnë sport.

Realiteti: Pamundësia për të ecur nuk është karakteristikë e Sindromës Down. Megjithatë, terapitë fizike të hershme janë të rëndësishme për të siguruar ecje të duhur, që krijon bazën për aftësi sportive. Global ofron mundësi sportive përmes kampit “Dare to Play”. Individët me Sindromë Down kanë nivele të ndryshme të aftësive atletike, ashtu si njerëzit tipikë. Në tërë botën ka skuadra sportive që përfshijnë njerëz me Sindromë Down, përfshi Shoqërinë Speciale Olimpike.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down nuk mund të lexojnë apo shkruajnë.

Realiteti: Shumica e fëmijëve me Sindromë Down mund të mësojnë të lexojnë dhe shkruajnë. Kërkimet tregojnë se mësimi është më efektiv kur mësuesit janë mirë trajnuar, kanë pritshmëri të larta dhe progresi i nxënësve vlerësohet formal. Nevojiten më shumë hulumtime për të kuptuar se si të mësohet më mirë leximi dhe shkrimi në këtë grup.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down nuk mund të shkojnë në shkolla publike.

Realiteti: Jo vetëm që është e këshillueshme që fëmijët me Sindromë Down të frekuentojnë shkollat publike, në SHBA është e detyrueshme me ligj që shkollat publike të pranojnë dhe ofrojnë edukim të përshtatshëm për ta. Ligji “Individuals with Disabilities Education Act (IDEA)” përcakton që të gjithë fëmijët me aftësi të kufizuara duhet të kenë akses në arsim publik falas që përmbush nevojat e tyre unike dhe i përgatit ata për arsim të mëtejshëm, punë dhe jetë të pavarur.

Studimet tregojnë se përfshirja në klasë e studentëve me aftësi të kufizuara përmirëson progresin akademik edhe të studentëve pa aftësi të kufizuara.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down nuk ndiejnë dhimbje.

Realiteti: Njerëzit me Sindromë Down ndjejnë absolutisht dhimbje. Reagimi ndaj dhimbjes mund të mos jetë gjithmonë i dukshëm; për shembull, studim i vitit 2000 në Lancet sugjeron se ata shprehin dhimbjen më ngadalë dhe më pak në mënyrë të saktë. Prindërit dhe kujdestarët duhet të jenë të prerë me komunitetin mjekësor dhe të insiston që njerëzit me Sindromë Down të marrin procedurat e kontrollit të dhimbjes si të tjerët, edhe në mungesë të shenjave të dukshme.

Mit: Të gjithë njerëzit me Sindromë Down duken njësoj.

Realiteti: Shumë por jo të gjithë njerëzit me Sindromë Down kanë tipare të përbashkëta, si sy në formë bajame ose shtat i ulët. Megjithatë, ashtu si njerëzit tipikë që kanë tipare të ngjashme, ata ngjajnë më shumë me familjet e tyre sesa me njëri‑tjetrin.

Mit: Të gjithë njerëzit me Sindromë Down janë mbipeshë.

Realiteti: Jo të gjithë janë mbipeshë. Por ekziston një lidhje mes Sindromës Down dhe obezitetit, dhe niveli i metabolizmit të ulët duket se kontribuon. Në një studim me 247 persona me Sindromë Down, burrat dhe gratë ishin më të prirur ndaj mbipeshës krahasuar me popullatën tipike. Fëmijët me Sindromë Down digjen më pak kalori dhe duhet të bëjnë më shumë ushtrime për të djegur të njëjtin numër kalori. Është e rëndësishme që të gjithë, me ose pa Sindromë Down, të ushqehen mirë dhe të bëjnë aktivitet fizik.

Mit: Të gjithë njerëzit me Sindromë Down do të zhvillojnë Alzheimer-in.

Realiteti: Shumë studime kanë treguar se thuajse 100% e njerëzve me Sindromë Down do të kenë pllakëza dhe nyje në tru që lidhen me Alzheimer-in, por jo domosdoshmërisht sëmundjen simptomatike. Sa prej tyre do të zhvillojnë Alzheimer simptomatik para moshës 50 vjeç mbetet temë hulumtimesh. Një studim nga viti 1989 sugjeroi se 20‑55% e njerëzve me Sindromë Down mund të zhvillojnë Alzheimer simptomatik para moshës 50.

Kjo është një fushë e rëndësishme kërkimi për njerëzit me Sindromë Down dhe Alzheimer-in, dhe Fondacioni Global për Sindromën Down është i përkushtuar që ky lloj hulumtimi të realizohet.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down nuk mund të kenë fëmijë.

Realiteti: Është e vërtetë që një person me Sindromë Down mund të ketë sfida të mëdha në rritjen e një fëmije. Por gratë me Sindromë Down janë pjellore dhe mund të lindin fëmijë. Sipas studimeve të vjetra, burrat me Sindromë Down janë të padjallëzueshëm. Megjithatë, ka raste të dokumentuara të burrave me Sindromë Down që kanë bërë fëmijë.

Mit: Të rriturit me Sindromë Down nuk mund të jetojnë në mënyrë të pavarur apo të marrin punë.

Realiteti: Një numër gjithnjë e më i madh i të rriturve me Sindromë Down në SHBA jetojnë me ndihmë të kufizuar nga familja apo nga shteti. Një përqindje e vogël mund të jetojë krejtësisht në mënyrë të pavarur. Disa studentë me Sindromë Down përfundojnë shkollën e mesme dhe vazhdojnë në arsimin e lartë.

Sot ofrohen më shumë mundësi për arsim dhe punësim. Një numër punëdhënësish kanë raportuar edhe një nivel më të lartë kënaqësie midis gjithë punonjësve kur kanë kolegë me Sindromë Down.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down janë gjithmonë të lumtur.

Realiteti: Njerëzit me Sindromë Down janë më shumë si njerëzit tipikë sesa ndryshe. Të gjithë kanë ndjenja dhe momente stresi. Një përmbledhje e literaturës tregon se ata kanë rrezik më të lartë për depresion dhe ka dëshmi se ky problem trajtohet më pak sesa duhet. Njëjtë si njerëzit tipikë, është e rëndësishme që të rriturit me Sindromë Down të kenë mundësi arsimimi, punësimi dhe sociale, si dhe aftësi për të jetuar në mënyrë të pavarur.

Mit: Njerëzit me Sindromë Down nuk kanë kujtesë.

Realiteti: Si çdo prind apo profesionist do të dëshmonte, njerëzit me Sindromë Down kanë kujtesë, dhe si tek njerëzit tipikë, aftësia për të kujtuar ndryshon nga personi në person.

Mit: Foshnjat me Sindromë Down janë rezultat i incestit.

Realiteti: Nuk ka asnjë lidhje midis incestit dhe Sindromës Down. /The Global Down Syndrome Foundation/