Mund të përpiqesh ta fshehësh turpin, të buzëqeshësh sikur nuk ndodhi asgjë ose të bësh sikur je krejt i qetë. Por trupi shpesh të tradhton.

Fytyra skuqet.

Ky është një nga reagimet më të dukshme të trupit ndaj emocioneve dhe, ndryshe nga shumë reagime të tjera, nuk është diçka që mund ta kontrollojmë lehtë.

Kur ndihemi në siklet, turpërohemi ose përjetojmë një emocion të fortë, truri aktivizon sistemin nervor simpatik. Ky është pjesë e sistemit që përgatit trupin të reagojë në situata stresuese ose emocionuese.

Si pasojë, enët e vogla të gjakut në fytyrë zgjerohen. Më shumë gjak kalon pranë sipërfaqes së lëkurës dhe fytyra fillon të marrë një ngjyrë më të kuqe ose rozë.

Prandaj mund të skuqen faqet, veshët, qafa apo edhe pjesa e sipërme e kraharorit.

Por pse pikërisht kur turpërohemi?

Turpi lidhet shumë me mënyrën se si mendojmë se po na shohin të tjerët. Kur kuptojmë se jemi bërë qendra e vëmendjes, kemi bërë një gabim ose kemi thënë diçka që do të donim ta kishim thënë ndryshe, trupi mund ta interpretojë situatën si një kërcënim social.

Dhe këtu ndodh diçka interesante: sa më shumë që përpiqemi të mos skuqemi, aq më shumë mund të fokusohemi te skuqja dhe ta bëjmë situatën edhe më stresuese.

“Po skuqem.”

“A po e vërejnë?”

“Duhet të ndaloj së skuquri.”

Këto mendime mund të rrisin ankthin dhe ta bëjnë reagimin edhe më të dukshëm.

Skuqja nuk ndodh vetëm nga turpi. Mund të shfaqet edhe kur emocionohemi, zemërohemi, kemi ankth, bëjmë aktivitet fizik, konsumojmë ushqime pikante ose qëndrojmë në një ambient të nxehtë.

Dhe ka njerëz që skuqen shumë më lehtë se të tjerët. Kjo mund të lidhet me ndjeshmërinë e sistemit nervor, strukturën e enëve të gjakut dhe faktorë të tjerë individualë.

Në njëfarë mënyre, skuqja është një nga mënyrat më të sinqerta të trupit për të treguar atë që po ndiejmë.

Mund të thuash “nuk jam në siklet”.

Por fytyra mund të ketë një mendim tjetër.