Dikur, të rrish vetëm ishte thjesht pjesë e ditës. Të uleshe me një kafe, të shikoje nga dritarja, të bëje një shëtitje pa pasur nevojë të dëgjoje diçka ose të prisje dikë. Sot, për shumë njerëz, edhe disa minuta pa telefon, pa muzikë, pa rrjete sociale apo pa ndonjë aktivitet duken të çuditshme.

Sapo mbetemi vetëm, dora shkon automatikisht te telefoni. Kontrollojmë njoftimet, hapim Instagramin, shohim një video, lexojmë lajmet apo i shkruajmë dikujt. Edhe kur nuk kemi asgjë për të bërë, gjejmë diçka që të na shpërqendrojë.

Por pse e kemi kaq të vështirë të rrimë vetëm me veten?

Një pjesë e përgjigjes lidhet me mënyrën se si është ndërtuar jeta moderne. Jemi të rrethuar nga stimulimi gjatë gjithë ditës. Telefonat, rrjetet sociale, videot e shkurtra, mesazhet dhe njoftimet na ofrojnë vazhdimisht diçka të re. Truri mësohet me këtë ritëm dhe heshtja fillon të duket si mungesë aktiviteti.

Por të qenit vetëm nuk është e njëjta gjë me të qenit i vetmuar.

Vetmia është ndjenja se na mungon lidhja me të tjerët. Ndërsa të qenit vetëm mund të jetë një zgjedhje dhe një hapësirë ku njeriu mund të pushojë, të mendojë dhe të kuptojë më mirë se çfarë ndien.

Madje, koha e kaluar vetëm mund të jetë e rëndësishme për mirëqenien emocionale. Kur nuk jemi vazhdimisht duke konsumuar informacion apo duke reaguar ndaj kërkesave të të tjerëve, krijojmë hapësirë për reflektim. Mund të kuptojmë se jemi të lodhur, të mërzitur, të shqetësuar apo thjesht kemi nevojë për pushim.

Ndoshta pikërisht kjo është arsyeja pse shpesh i shmangemi.

Kur nuk kemi asgjë që të na shpërqendrojë, mbetemi përballë mendimeve tona. Dhe kjo nuk është gjithmonë e rehatshme.

Një tjetër ndryshim ka ardhur nga mënyra se si e përjetojmë mërzinë. Dikur, të prisje autobusin, të qëndroje në radhë apo të udhëtoje pa bërë asgjë ishte normale. Sot, këto momente mbushen menjëherë me ekran. Një minutë bosh duket si një minutë që duhet “shfrytëzuar”.

Por jo çdo minutë duhet të jetë produktive.

Nuk kemi pse të dëgjojmë një podcast gjatë çdo shëtitjeje, të shohim një video gjatë çdo vakti apo të kontrollojmë telefonin sa herë që kemi një moment bosh. Ndonjëherë, të mos bësh asgjë është pikërisht ajo që i duhet trurit.

Kjo nuk do të thotë se duhet të izolohemi apo të heqim dorë nga teknologjia. As që çdo përdorim i telefonit është problem. Çështja është nëse kemi ende mundësi të zgjedhim të jemi vetëm, pa u ndier menjëherë të shqetësuar nga heshtja.

Ndoshta pyetja nuk është vetëm nëse kemi harruar të rrimë vetëm.

Por nëse kemi harruar të rrimë me veten.

Dhe ndoshta, herën tjetër kur të kemi pesë minuta bosh, nuk kemi pse t’i mbushim menjëherë. Mund ta lëmë telefonin mënjanë, të pimë kafenë, të shikojmë nga dritarja dhe të mos bëjmë asgjë.

Thjesht të jemi aty.