Të jetosh vetëm dikur lidhej shpesh me vetminë, divorcin apo pamundësinë për të krijuar familje. Sot, megjithatë, kjo mënyrë jetese po shihet gjithnjë e më shumë si një zgjedhje personale.
Për disa njerëz, të jetuarit vetëm nënkupton liri. Ata mund të organizojnë ditën sipas ritmit të tyre, të kenë hapësirën e tyre dhe të marrin vendime pa pasur nevojë të përshtaten vazhdimisht me dikë tjetër.
Ndryshimi i mënyrës së jetesës ka ndikuar edhe në këtë prirje. Martesa dhe krijimi i familjes po ndodhin më vonë, ndërsa një pjesë e njerëzve zgjedhin të mos martohen fare. Studimet, puna dhe emigrimi gjithashtu bëjnë që shumë persona të largohen nga familja dhe të ndërtojnë një jetë të pavarur.
Për disa të tjerë, kjo zgjedhje vjen pas një marrëdhënieje të vështirë ose një ndarjeje. Pas përvojave të tilla, të jetuarit vetëm mund të perceptohet si një periudhë qetësie, rikuperimi dhe rikthimi te vetja.
Por ka edhe një arsye tjetër: ndryshimi i mënyrës se si shoqëria e sheh jetën individuale. Dikur ekzistonte një presion i fortë për t’u martuar, për të krijuar familje dhe për të jetuar me të tjerët. Sot, njerëzit kanë më shumë hapësirë për të përcaktuar vetë se si duan ta ndërtojnë jetën e tyre.
Megjithatë, të jetosh vetëm nuk do të thotë domosdoshmërisht të jesh i vetmuar. Një person mund të jetojë vetëm dhe të ketë miq, familje, partner apo një jetë të pasur sociale. Në të njëjtën kohë, dikush mund të ndihet i vetmuar edhe kur jeton në një shtëpi plot me njerëz.
Ka edhe një paradoks ekonomik. Dëshira për të pasur një hapësirë personale mund të jetë në rritje, por qiratë, çmimet e banesave dhe kostoja e jetesës e bëjnë gjithnjë e më të vështirë për shumë njerëz që ta përballojnë këtë zgjedhje.
Në fund, të jetuarit vetëm nuk ka një kuptim të vetëm. Për dikë është liri, për dikë tjetër një fazë kalimtare, ndërsa për një tjetër mund të jetë pasojë e rrethanave.
Ndoshta pyetja nuk është më pse njerëzit po zgjedhin të jetojnë vetëm, por pse shoqëria për kaq gjatë e ka konsideruar jetën vetëm si diçka që duhet shmangur.
