Shumica prej nesh nuk kujtojnë pothuajse asgjë nga vitet e para të fëmijërisë. Mund të kemi parë fotografi, të kemi dëgjuar histori nga prindërit, por kujtime të qarta nga mosha dy apo tre vjeç janë të rralla. Shkencëtarët e quajnë këtë fenomen “amnezi infantile”.

Sipas studiuesve, kjo ndodh sepse pjesët e trurit përgjegjëse për krijimin dhe ruajtjen e kujtimeve afatgjata, veçanërisht hipokampusi, janë ende në zhvillim gjatë viteve të para të jetës. Me fjalë të tjera, truri i një fëmije të vogël ende nuk është plotësisht i gatshëm të ruajë kujtimet në mënyrën si i ruan një i rritur.

Një tjetër teori lidhet me zhvillimin e gjuhës. Kur jemi shumë të vegjël, ende nuk kemi fjalët e nevojshme për të organizuar dhe përshkruar përvojat tona. Kjo mund ta bëjë më të vështirë rikthimin e tyre në kujtesë vite më vonë.

Megjithatë, kjo nuk do të thotë se vitet e para të jetës nuk kanë rëndësi. Përkundrazi, përvojat e hershme luajnë rol të madh në zhvillimin emocional, social dhe njohës të një personi, edhe nëse nuk i kujtojmë më në mënyrë të vetëdijshme.

Interesant është fakti se disa studime sugjerojnë se fëmijët krijojnë kujtime, por me kalimin e kohës truri i riorganizon ose i fshin ato për t’i lënë vend informacioneve të reja. Kjo është arsyeja pse shumica e njerëzve nuk kanë kujtime të qarta para moshës 3 ose 4 vjeç.

Pra, vitet e para të jetës nuk janë zhdukur plotësisht. Ato vazhdojnë të ndikojnë në atë që jemi sot, edhe nëse nuk mund t’i kujtojmë.