Lufta e fundit në Kosovë nuk u zhvillua vetëm në vijat e frontit, por edhe në dhoma të improvizuara operacioni, në ordinanca të kthyer në spitale dhe në kushte ku çdo ndërhyrje mjekësore ishte betejë më vete. Mes plumbave, granatimeve dhe mungesës së mjeteve bazë, kishte mjekë që zgjodhën të mos tërhiqen, por të qëndrojnë në shërbim të jetës, duke e kthyer profesionin e tyre në mision.

Në këtë rrëfim, Dr. Agim Hazrolli përshkruan angazhimin si kirurg në radhët e UÇK-së, organizimin e spitalit ushtarak në Zonën Operative të Pashtrikut dhe muajt e gjatë të punës nën rrezik të vazhdueshëm. Përmes përvojave të tij, shpaloset një anë tjetër e luftës, atë përballë plagëve të luftës dhe vullnetit për të shpëtuar jetë kur gjithçka tjetër ishte në rrezik.

Në rrëfimin e tij për kohën e luftës së fundit në Kosovë, Dr. Hazrolli tregon se vendimi për t’u angazhuar nuk kishte nevojë për hamendje. Pas përfundimit të edukimit në kirurgji dhe urologji në Klinikën Universitare në Lubjanë të Sllovenisë, ai thotë se iu bashkua menjëherë UÇK-së si kirurg.

Fillimisht, siç shprehet vetë, shërbimin e nisi në ordinancën e tij në Banjë, së bashku me bashkëshorten, duke trajtuar ushtarë të ardhur nga fushëbetejat e rajonit të Rahovecit dhe Gjakovës. Në fjalët e tij përmenden ndërhyrje të shumta për largimin e plumbave dhe copëzave të granatave nga trupat dhe gjymtyrët e luftëtarëve.

Duke parë nevojën urgjente për organizim më të madh shëndetësor, ai tregon se së bashku me infermierë dhe mjekë të Shtëpisë së Shëndetit, ku punonin edhe ai me bashkëshorten, më 15 maj 1998 formuan spitalin e parë dhe të vetëm të Zonës Operative të Pashtrikut.

Në përgjigjet e tij ai thekson se ky ishte spitali i dytë ushtarak në nivel vendi. Me vendim zyrtar nga Shtabi i Përgjithshëm, ai u caktua udhëheqës i spitalit dhe i shërbimit shëndetësor për Zonën Operative të Pashtrikut, detyrë që, siç thotë, e mbajti për plot 13 muaj, deri më 12 qershor 1999.

Ai përshkruan se spitali ushtarak funksionoi në tri zona operative, në Pashtrik, Drenicë dhe Nerodime, në kushte tejet të vështira. Në rrëfimin e tij thekson se ndërhyrjet e hapura kirurgjikale kërkojnë kushte strikte higjienike dhe sterile, sepse infeksioni është rrezik i madh edhe kur profesionalizmi është maksimal. Megjithatë, siç shprehet me bindje, në këmbë i mbajti “vullneti i çeliktë” dhe përkrahja e popullatës dhe e UÇK-së.

Në kujtimet e tij veçon edhe ditët e fundit të luftës. Ai tregon se dy javët e fundit shërbeu në Zonën Operative të Nerodimes, ku kishte shkuar me rreth njëqind të plagosur të palëvizshëm, të bartur me lese nga mbi 1500 njerëz.

Në spitalin e Mollopolcit, siç kujton vetë, kreu ndërhyrjen e fundit kirurgjikale, një amputim të këmbës. Fundin e luftës e përshkruan si çast gëzimi të madh pas shumë peripecive, frike dhe lodhjeje kronike. Sipas fjalëve të tij, gëzimi ishte i pranishëm kudo.

Kur flet për gjurmën që i ka lënë ajo periudhë, mjeku shprehet se mbi të gjitha ndjen kënaqësi që pati fatin t’i shërbejë popullit të vet dhe UÇK-së, duke parë që sakrifica u kurorëzua me lirinë e shumëpritur.

Ai rendit një gamë të gjerë ndërhyrjesh që kreu gjatë luftës, nga plagë të lehta e të rënda, operacione abdominale, reseksione zorrësh, amputime gjymtyrësh, deri te lindje dhe aborte, duke theksuar se kjo përvojë intensive i dha një përvojë të jashtëzakonshme profesionale në një kohë shumë të shkurtër.

Në rrëfimin e tij ai thotë hapur se “e kishte vrarë frikën”, por pranon se stresi i asaj kohe është shtresëzuar në trupin dhe mendjen e tij.

Në fund, mjeku jep mesazhin e tij për të gjithë brezin e ri.

Mesazhi i tij për brezat që vijnë është i drejtpërdrejtë dhe i fortë: të jenë të guximshëm dhe mirënjohës për lirinë e fituar, ta ruajnë dhe ta respektojnë atë.

Siç thekson në fund të rrëfimit të tij, kjo liri erdhi nga bijtë dhe bijat e këtij vendi, të organizuar për herë të parë në formacion të lartë ushtarak, UÇK, me mund dhe me gjak.

“Liria nuk dhurohet, ajo fitohet!” përfundon ai.